تدوین و گردآوری: ماجد مصطفی خانی*

در نماز خواندن اگر خشوع نباشد و شخص از آن لذت نبرد دلیلش مریضی می‌باشد اما آیا مریض نباید دوا و غذا بخورد؟ حتماً که باید! حال نماز خواندنی که نمازگزار از آن لذت نبرد همانند بیماری است که از خوردن لذیذترین خوراکیها، لذت نبرد که چاره درد همان درمان یا دوا است که باید مریض با وجود اینکه از آن لذت نمی برد، آن را میل بفرماید تا سالم گردد.


نماز گزار نیز (افرادی که از نماز خود لذت نمی برند ) نباید نماز را چون از آن لذت نمی برند یا در آن خشوع ندارند، ‌ترک نمایند بلکه باید نماز را همانند بیماری که دوا مصرف می‌نماید، ‌او نیز نمازش را بخواند چون تنها راه و دوای علاج همان نماز خواندن است و تعمیق در آن. نمازخواندن باعث برگشت و توبه فوری از گناه می‌شود در نتیجه انسان از غی (زیر صفر یا منفی) به رشد (بالای صفر یا اوج و مثبت) صعود خواهد کرد برعکس نماز نخواندن باعث تبعیت از هوی و شهوات شده در نتیجه انسان از رشد به غی سقوط خواهد کرد انسان لازم است همیشه با خوف (ترس از خدابه معنای تقوی) و رجا (امیدواری به بخشش خدا در صورت اشتباه) زندگی نماید نه تمنی (خدا رحمتش زیاد است و ما را در هر حال خواهد بخشید) یعنی همانطور که خداوند فرموده نه افراط نه تفریط بلکه وسط حال همانگونه که انسان جهت ظاهر منظم، ‌به آرایش مو و آراستن خویش با لباس اقدام می‌نماید لازم است برای اصلاح خود و صحیح خواندن نماز( با خشوع و با لذت ) تلاش نماید که رعایت موارد ذیل بی‌اثر نخواهند بود (الله اعلم)
1- قصد و نیت کردن است یعنی خواستن، ‌با خشوع نماز خواندن.
2- تلاش کردن است یعنی صرف وقت و هزینه ( نه پول بلکه سست نبودن در اوقات خواندن نمازیعنی در اول وقت نماز خواندن نه موکول کردن به آواخر وقت ) با برداشتی صحیحتر، ‌اولویت قراردادن نماز بر هرچیزی، ‌در وقت نماز.
3- اصلاح بین خود و خدای خود ( یعنی از بین بردن موانع سر راه که موجب غفلت و دچار شدن به گناه میشود) که باعث، آسان شدن مشکلات موجود در امور می‌شود.
4- تلاش برای درک و فهمیدن معنی نماز و اینکه چه می‌گوئید و چه می‌خواهید؟
5- به جای اینکه به دید تکرار به نماز نگاه کنیم آن را تعمیق بدانیم مثل: چاه کن با تکرار کلنگ زدن هر بار بیشتر به عمق رفته و بیشتر به هدف نزدیک می شود یا اینکه مانند خوردن غذا و آب، ‌تکرار آن را لازمه بقا و پیشبرد اهداف دانست.
6- دعا کردن و خواستن قدرت و توان نماز با خشوع خواندن، ‌از خداوند تا خداوند نیز دعا را استجاب نموده و سبب آن را مرحمت فرماید خصوصاً در جواب دادن به اذان تا با خلوص بیشتری برای اقامه نماز بروید.
7- دزدی نکردن از نماز ( با عجله نماز نخوانید) که از بدترین دزددیهاست.
8- با جماعت نماز خواندن است.
9- آماده شدن برای اقامه نماز با استفاده کردن و بکار بردن مسواک و لباس زیبا (محجوب)و تمیز و سنتهای دیگر پیامبر اکرم (ص) در وضو و....
10- یاد کردن مرگ در وقت خواندن نماز و درک حدیث رسول خدا (ص) (در هر وضعی بمیری با همان حال یا وضع خداوند شمارا زنده می‌گرداند) پس چه زیبا است اگر نماز طولانی گردد و شاید در آن هنگام حق (مرگ) به سراغت آید تا دلیل محکمی بر یکتا پرستی تان و مایه‌ای بزرگ جهت حضور در مقابل خداوند داشته باشید.
11- هنگام سحر نماز خواندن و استغفار زیاد کردن.
12- یاد سلف صالح و پیشینیان نیک و آشنایی با شیوه لذت بردن آنها از نماز.
13- از بین بردن هر چیزی در روبه روی نمازگزار(قبله) که باعث حواس‌پرتی شخص هنگام نماز خواندن می‌شود مانند عکس و فیلم و نقاشی و...... و یا اینکه مصلایی (جای نماز خواندن) در منزل خالی از هرگونه مانعی برای حواس پرتی مشخص شود.
14- ساختن و اجرای برنامه‌ای برای گذراندن اوقات فراغت با خوبان و دور شدن از مجالسی که در فکر انسان بعداً خللی یا آشفتگیی را ساخته و انسان را از خود و عاقبت خود غافل سازد.
15- از همه مهمتر درک این مطلب که نماز یا از آن لذت می‌بریم( که همان غذای لذیذ است برای انسان سالم) یا از آن لذت نمی‌بریم (که دوا است برای انسان مریض) پس در هر حال خواندن آن لازم است و در نهایت باید از خدا خواست که با رحمت و بذل و بخشش و عدل خویش با ما حساب کند نه با عمل و کردار خودمان.
آمین برحمتک یا ارحم الراحمین

*برگرفته از سخنان دکترمحمود ویسی با اندکی تغییر

منبع: دین و دعوتَ