معماری
خانه ---> احادیث و علوم الحدیث ---> کارهاي کوچک و آسان، پاداش‌هاي بزرگ و فراوان
سنت

کارهاي کوچک و آسان، پاداش‌هاي بزرگ و فراوان

کارهاي کوچک وآسان، پاداش‌هاي بزرگ و فراوان

نویسنده: عرفان غفوری

‏بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّور وَأشْهد أَن لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شريك لَهُ، وَأشْهد أَن مُحَمَّدًا عَبدُهُ وَرَسُولُهُ، سيِّدَ الْأَوَّليِنَ وَالآخِرِينَ، قُدوَتَنَا وَإِمَامَنَا و َصَلَّى اللهُ وَسَلَّمَ وَبَارَكَ عَلَيْهِ وعَلَى آلِهِ وَأَصْحَابِهِ وَأَتْبَاعِهِ وَأَمَّتِهِ أَجْمَعِينَ. أَمَّا بَعدُ:

سپاس و ستايش برای خداوندی است که آسمانها وزمین را خلق کرده، و انسان را اشرف مخلوقات قرار داد؛ و برای هدایت او پیامبرانش را فرستاد و کتابهایش را نازل کرد، گواهي مي‌دهم که معبودي به حق جز الله نیست و محمد(صلی الله علیه وسلم) بنده و رسول اوست، درود و سلام خداوند بر او و بر اهل بيت و ياران او باد.

برادران و خواهران مسلمانانم:

چند دقیقه تمام فکر ها را از ذهن خود خارج کنیم و خود را در صحرای محشر تصور کنیم تمام مخلوقات از اول تا آخر همه در آنجا جمع شده اند و همه چیز برای حساب و کتاب آماده شده است، به نا گاه فرشته مامور به اذن خدا اسم ما را می خواند که فلانی نوبت توست بلند شو ما هم ترسان و لرزان بلند شده و تمام کار های که کرده ایم همه جلو چشم مان حاضر شده، و خلاصه ما را به دادگاه می برند خداوند خو دش قاضی است با ترازو اعمال ما را وزن می کنند در آن لحظه چه آرزوی داریم!!! دوست داریم که ترازوی که اعمال خوب را با آن می سنجند پر باشد و آن ترازوی دیگرخالی؛ اما دوستان پیامبر  (صلی الله علیه وسلم) برای امتش یک سری اعمال را معرفی کرده که می تواند ما را به آرزوی مان برساند وآن اعمان انجام دادنش خیلی آسان است و تقریبا برای هر کس بخواهد مقدور است واما در وقت محاسبه دارای اجر فراوان که ترازوی نیکی ها را پر می کند امید است که ما هم جزو انجام دهندگان آن اعمال باشیم.

عزیزان: 

از جمله صفات خداوند ـ سبحانه و تعالي ـ کَرَم و بذل و بخشش فراوان، به بندگانش است، که این عطای جزیل در مقابل کارهای نیک و اعمال صالح آنان می باشد. و همچنين از دیگر صفات او است، که از کارهای کم  و کوچک بند گانش تشکر کرده و براي آن پاداش بسيار و چند برابر عطا مي‌فرمايد: کمترین  پاداشی که به بندگانش می دهد ده برابر است:

 مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا [ انعام/160]

هركس كار نيكي انجام دهد ( پاداش مضاعف ، دست‌كم از درياي جود و كرم خداوند معظّم ) ده برابر دارد.

برادران عزیز و خواهران گرامی شخص مسلمان هيچ کار نيکي را کم نمي‌شمارد زيرا او نمي‌داند کدام یک ازاعمال او باعث رضایت خدا است و سبب بهشتي شدن او مي‌شود،  رسول خدا ـ صلي الله عليه وآله وسلم ـ ما را چنين توصيه مي‌کند که:

«لَا تَحْقِرَنَّ مِنَ الْمَعْرُوفِ شَيْئًا» [مسلم / 2626]

هيچ یک ازکارهای نيک را حقير و کوچک مپندار.

حافظ ابن حجر ـ رحمه الله ـ مي‌گويد: « براي انسان مسلمان شايسته است که در انجام هيچ خيري کوتاهی نکند و از تمام  گناهان دوری کند، زيرا او نمي‌داند با کدام نيکي رحمت خداوند را به دست مي‌آورد و با کدام بدي دچار خشم او خواهد شد».

  • نمونه های از کارهای که انجام دادن آن آسان است و در ظاهرکوچکند اما در روز قیامت و هنگام حساب و کتاب در ترازوی اعمال دارای اجر و پاداش فراوانند عبارتند:

1)     گفتن صادقانه أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ:

الف) عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ : – رضي الله عنه – أَنَّ النَّبِيَّ – صلى الله عليه وسلم – وَمُعاذٌ رَدِيفُهُ عَلَى الرَّحْلِ قَالَ: «يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ»! قَالَ: لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ، قَالَ: «يَا مُعَاذُ»! قَالَ: لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ، ثَلاثًا قَالَ: «مَا مِنْ أَحَدٍ يَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ صِدْقًا مِنْ قَلْبِهِ إِلاَّ حَرَّمَهُ اللَّهُ عَلَى النَّارِ». قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَفَلا أُخْبِرُ بِهِ النَّاسَ فَيَسْتَبْشِرُوا؟ قَالَ: «إِذًا يَتَّكِلُوا». وَأَخْبَرَ بِهَا مُعَاذٌ عِنْدَ مَوْتِهِ تَأَثُّمًا. [بخاری/128]  

انس بن مالك – رضي الله عنه – مي گويد: معاذ – رضي الله عنه ـ پشت سر رسول الله – صلى الله عليه وسلم – بر شتري سوار بود كه آنحضرت – صلى الله عليه وسلم – خطاب به وي فرمود: «اي معاذ»! معاذ گفت: بلي يا رسول الله! بفرماييد. باز فرمود: «اي معاذ»! معاذ جواب داد: لبيك يا رسول الله! در خدمتم.آنحضرت – صلى الله عليه وسلم – سه بار آنرا تكرار كرد. آنگاه، فرمود: «هركس از صميم قلب أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إلاَّ اللهُ وأشْهَدُ أنَّ مُحّمَّدًا رَسُولُ الله بگويد، خداوند آتش جهنم را بر او حرام ميگرداند». معاذ گفت: اي رسول خدا – صلى الله عليه وسلم – ! آيا مردم را از اين سخن با خبر سازم تا خوشحال شوند؟ آنحضرت ـ صلى الله عليه وسلم ـ فرمود: «بيم آن ميرودكه بر اين سخن، توكل كنند وعمل را ترك نمايند». معاذ هنگامي كه نزديك بود دار فاني را وداع گويد، بدليل اينكه مبادا بخاطر كتمان اين حديث، گناه كار شود، آن را براي مردم روايت كرد.

ب) عَنْ أَبِي ذَرٍّ – رضي الله عنه – قَالَ: أَتَيْتُ النَّبِيَّ – صلى الله عليه وسلم – وَعَلَيْهِ ثَوْبٌ أَبْيَضُ، وَهُوَ نَائِمٌ، ثُمَّ أَتَيْتُهُ وَقَدِ اسْتَيْقَظَ، فَقَالَ: «مَا مِنْ عَبْدٍ قَالَ: لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، ثُمَّ مَاتَ عَلَى ذَلِكَ، إِلاَّ دَخَلَ الْجَنَّةَ». قُلْتُ: وَإِنْ زَنَى، وَإِنْ سَرَقَ؟ قَالَ: «وَإِنْ زَنَى، وَإِنْ سَرَقَ». قُلْتُ: وَإِنْ زَنَى، وَإِنْ سَرَقَ؟ قَالَ: «وَإِنْ زَنَى، وَإِنْ سَرَقَ». قُلْتُ: وَإِنْ زَنَى، وَإِنْ سَرَقَ؟ قَالَ: « وَإِنْ زَنَى، وَإِنْ سَرَقَ، عَلَى رَغْمِ أَنْفِ أَبِي ذَرٍّ». وَكَانَ أَبُو ذَرٍّ إِذَا حَدَّثَ بِهَذَا، قَالَ: وَإِنْ رَغِمَ أَنْفُ أَبِي ذَرٍّ. [بخاری/5827] و [مسلم/94]

ابوذر – رضي الله عنه – مي گويد: نزد نبي اكرم – صلى الله عليه وسلم – رفتم و ديدم كه پارچه اي سفيد بر او كشيده شده و خوابيده است. بار دوم كه نزد ايشان رفتم, بيدار شده بود. پس فرمود: «هر بنده اي كه لا اله الا الله بگويد و بر آن بميرد, وارد بهشت مي شود». پرسيدم: اگر چه مرتكب زنا و سرقت شود؟ فرمود: «اگر چه مرتكب زنا و سرقت شود». دوباره پرسيدم: اگر چه مرتكب زنا و سرقت شود؟ فرمود: «اگر چه مرتكب زنا و سرقت شود». باز هم پرسيدم: اگر چه مرتكب زنا و سرقت شود؟ فرمود: «علي رغم خواست ابوذر, اگر چه زنا و دزدي كند».

ج) «مَنْ شَهِدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، حَرَّمَ اللهُ عَلَيْهِ النَّارَ» [مسلم / 29]

کسي که شهادت دهد که جز الله خدايي نيست و محمد فرستادهي اوست، خداوند آتش دوزخ را بر وي حرام ميگرداند

د) عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ – رضي الله عنه – أَنَّهُ قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَنْ أَسْعَدُ النَّاسِ بِشَفَاعَتِكَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ؟ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم – :«لَقَدْ ظَنَنْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ أَنْ لا يَسْأَلُنِي عَنْ هَذَا الْحَدِيثِ أَحَدٌ أَوَّلُ مِنْكَ، لِمَا رَأَيْتُ مِنْ حِرْصِكَ عَلَى الْحَدِيثِ، أَسْعَدُ النَّاسِ بِشَفَاعَتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ، مَنْ قَالَ: لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ خَالِصًا مِنْ قَلْبِهِ، أَوْ نَفْسِهِ».(بخارى/99)

ابوهريره – رضي الله عنه – مي گويد: عرض كردم: اي رسول خدا ! چه كساني روز قيامت براي شفاعت شما سعادت بيشتري دارند؟ رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «اي ابوهريره ! چون عشق و علاقه تو را نسبت به حديث ديدم، مي دانستم كه كسي قبل از تو، اين سؤال را از من نخواهد پرسيد. كساني روز قيامت براي شفاعت من سعادت بيشتري دارند كه با اخلاص و از صميم قلب، لا إله إلا الله بگويند».

2)    پاداش وضو گرفتن :

 الف) عن عثمانَ بن عفانَ رضي اللَّه عنه قال: قال رسولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم:«مَنْ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ جَسَدِهِ، حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَظْفَارِهِ»  [مسلم/ 245]

از عثمان بن عفان ـ رضي الله عنه ـ روايت شده است که پيامبرخدا – صلى الله عليه وسلم –  فرمودند: هر که وضو گيرد و به نيکي آن را انجام دهد گناهانش از بدن او خارج مي‌شود تا آنکه از زير ناخن‌هايش بيرون مي‌آيد .

ب) عنْ عُمَر بْنِ الخَطَّابِ رضي اللَّه عَنْهُ عنِ النَّبِيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَالَ:«ما مِنْكُمْ مِنْ أَحدٍ يتوضَّأُ فَيُبْلِغُ أَو فَيُسْبِغُ الوُضُوءَ ثُمَّ قَالَ: أَشْهدُ أَنْ لا إِله إِلاَّ اللَّه وحْدَه لا شَريكَ لهُ، وأَشْهدُ أَنَّ مُحمَّدًا عبْدُهُ وَرسُولُه، إِلاَّ فُتِحَت لَهُ أَبْوابُ الجنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّها شاءَ» [مسلم/ 234]

وزاد الترمذي: «اللَّهُمَّ اجْعلْني من التَّوَّابِينَ واجْعلْني مِنَ المُتَطَهِّرِينَ». [ترمذی/55]  [حكم الألباني: صحيح ]

از حضرت عمر بن خطاب ـ رضي الله عنه ـ روايت شده است که پيامبرصلی الله علیه وسلم فرمودند: هر کدام از شما وضو بگيرد و آن را به صورت کامل (و شرعي) بگيرد و سپس بگويد:أَشْهدُ أَنْ لا إِله إِلاَّ اللَّه وحْدَه لا شَريكَ لهُ، وأَشْهدُ أَنَّ مُحمَّدًا عبْدُهُ وَرسُولُه: گواهي ميدهم که جز الله معبودي به حق نيست و تنها و بي شريک است و گواهي ميدهم که حضرت محمدص بنده و فرستادهي خداست، درهاي هشتگانهي بهشت براي او گشوده ميشود که از هر دري که بخواهد، داخل آن گردد.

و ترمذي اضافه کرده است: (اللَّهُمَّ اجْعلْني من التَّوَّابِينَ واجْعلْني مِنَ المُتَطَهِّرِينَ: بار خدايا مرا در شمار توبه کنندگان و پاکيزگان قرار ده.

ج) عن عُثمَانَ بْنِ عَفَّانَ – رضي الله عنه – أَنَّهُ دَعَا بِإِنَاءٍ فَأَفْرَغَ عَلَى كَفَّيْهِ ثلاث مِرَارٍ فَغَسَلَهُمَا، ثُمَّ أَدْخَلَ يَمِينَهُ فِي الانَاءِ فَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ، ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثلاثاً وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ثلاث مِرَارٍ، ثُمَّ مَسَحَ بِرَأْسِهِ، ثُمَّ غَسَلَ رِجْلَيْهِ ثَلاثَ مِرَارٍ إِلَى الْكَعْبَيْنِ، ثُمَّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم :«مَنْ تَوَضَّأَ نَحْوَ وُضُوئِي هَذَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ لا يُحَدِّث فِيهِمَا نَفْسَهُ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ». [بخارى/159]و [مسلم/ 226]

 از عثمان بن عفان – رضي الله عنه – روايت است كه ايشان آب خواست و وضو گرفت. نخست، سه بار آب ريخت و دست ها را (تا مچ) شست. سپس با دست راستش از ظرف، آب برداشت و مضمضه و استنشاق كرد. يعني آب در دهان نمود و بيني خود را تميز كرد. و بعد، سه بار صورتش را شست. آنگاه، دو دستش را تا آرنج، سه بار شست. و در آخر، سرش را مسح نمود و پاهايش را تا قوزك، سه بار شست، و بعد گفت: رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرموده است: «هركس، مانند اين وضوي من، وضو بگيرد(با خودش در نماز حرف نمي زند , حواسش پرت نشود) و با اخلاص، دو ركعت نماز بخواند، خداوند تمام گناهان گذشته اش را مورد عفو قرار خواهد داد».

د) «مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهُ، ثُمَّ يَقُومُ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ، مُقْبِلٌ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ، إِلَّا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ» [مسلم/ 234]

هر مسلمانی که به خوبی وضو را بگیرد و سپس دو رکعت نماز را بر پای دارد و قلب و دل او متوجه نمازش باشد(یعنی در نماز خشوع و خضوع داشته و فکر و حواسش متوجه چیزی دیگر نباشد) بهشت بر او واجب می شود.

3)  پاداش رفتن به مسجد بخاطر نماز جماعت :

الف)  عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رَضِيَ اللَّهُ عَنهُ) قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «صَلَاةُ الرَّجُلِ فِي جَمَاعَةٍ تَزِيدُ عَلَى صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ، وَصَلَاتِهِ فِي سُوقِهِ، بِضْعًا وَعِشْرِينَ دَرَجَةً، وَذَلِكَ أَنَّ أَحَدَهُمْ إِذَا تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ، ثُمَّ أَتَى الْمَسْجِدَ لَا يَنْهَزُهُ إِلَّا الصَّلَاةُ، لَا يُرِيدُ إِلَّا الصَّلَاةَ، فَلَمْ يَخْطُ خَطْوَةً إِلَّا رُفِعَ لَهُ بِهَا دَرَجَةٌ، وَحُطَّ عَنْهُ بِهَا خَطِيئَةٌ، حَتَّى يَدْخُلَ الْمَسْجِدَ، فَإِذَا دَخَلَ الْمَسْجِدَ كَانَ فِي الصَّلَاةِ مَا كَانَتِ الصَّلَاةُ هِيَ تَحْبِسُهُ، وَالْمَلَائِكَةُ يُصَلُّونَ عَلَى أَحَدِكُمْ مَا دَامَ فِي مَجْلِسِهِ الَّذِي صَلَّى فِيهِ، يَقُولُونَ: اللهُمَّ ارْحَمْهُ، اللهُمَّ اغْفِرْ لَهُ، اللهُمَّ تُبْ عَلَيْهِ، مَا لَمْ يُؤْذِ فِيهِ، مَا لَمْ يُحْدِثْ فِيهِ»

 [بخاری/477]   ـ   [مسلم/649]

ابوهريره (رضي الله عنه) روايت مي كند كه رسول اكرم( صلى الله عليه وسلم )فرمود: «نماز شخصی که با جماعت می خواند بر نمازی که در خانه و بازار می خواند،  بيست و پنج درجه، برتري دارد. زيرا اگر شما درست وضو بگيريد و به مسجد برويد و هيچگونه انگيزه اي بجز نماز نداشته باشيد، با هر قدمي كه برمي دارد، يك درجه به درجات شما افزوده مي شود و گناهي از گناهان شما پاک مي گردد تا اينكه وارد مسجد شويد. و پس از ورود به مسجد، تا زماني كه در انتظار نماز نشسته ايد، بحساب نماز منظور مي گردد. و مادامي كه در مسجد نشسته باشيد، فرشتگان براي شما دعاي خير مي كنند و مي گويند: خدايا ! او را مغفرت كن و بر او رحم فرما. و تا زماني كه وضو داشته باشيد، همچنان فرشتگان براي شما دعاي خير مي كنند».

ب) عَنْ عَبْدَ اللهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِي، يَقُولُ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:« مَنْ رَاحَ إِلَى مَسْجِدِ الْجَمَاعَةِ فَخَطْوَةٌ تَمْحُو سَيِّئَةً، وَخَطْوَةٌ تُكْتَبُ لَهُ حَسَنَةٌ، ذَاهِبًا وَرَاجِعًا »

 [صحيح ابن حبان/2039] ـ [ مسند الإمام أحمد/6599] ـ [حكم الألباني: حسن]

هر کس شب برای حضور در نماز جماعت (مغرب و عشاء و صبح چون این ها نماز شب هستند) به مسجد برود هر گامی که بر می دارد گناهی از او پاک می شود و حسنه ای برای او نوشته می شود چه گام های رفتن به مسجد یا گام های برگشتن از مسجد.

ج) عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ غَدَا إِلَى المَسْجِدِ وَرَاحَ، أَعَدَّ اللَّهُ لَهُ نُزُلَهُ مِنَ الجَنَّةِ كُلَّمَا غَدَا أَوْ رَاحَ»  [بخاری/622]   ـ   [مسلم/669]

ابوهريره – رضي الله عنه – مي گويد: رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «هركس به مسجد رفت و آمد كند، خداوند براي هر رفت و برگشت او، ضيافتي در بهشت تدارك مي بيند».

4)  پاداش اذان گفتن:

الف) عَنْ أبي سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ – رضي الله عنه – قَالَ: سَمِعْتُ رَسُوْلَ الله – صلى الله عليه وسلم – يَقُوْلُ: «إِنَّهُ لا يَسْمَعُ مَدَى صَوْتِ الْمُؤَذِّنِ جِنٌّ وَلا إِنْسٌ وَلا شَيْءٌ إِلا شَهِدَ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ».(بخارى:609)

ابوسعيد خدري – رضي الله عنه – مي گويد: از رسول اكرم – صلى الله عليه وسلم – شنيدم كه مي فرمود: «جن و انس و هر مخلوق ديگري كه صداي مؤذن را بشنوند، روز قيامت براي او گواهي خواهند داد».

ب) «الْمُؤَذِّنُونَ أَطْوَلُ النَّاسِ أَعْنَاقًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ» [مسلم/387]

مؤذنان سربلندترين و گردن فرازترين مردمان در روز قيامت هستند.

5)   پاداش جواب اذان دادن :

الف) عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ: «مَنْ قَالَ حِينَ يَسْمَعُ الْمُؤَذِّنَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، رَضِيتُ بِاللهِ رَبًّا وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولًا، وَبِالْإِسْلَامِ دِينًا، غُفِرَ لَهُ ذَنْبُهُ»[مسلم/386]

از سعد بن ابي وقاص ـ رضي الله عنه ـ روايت شده است که پيامبر- صلى الله عليه وسلم –  فرمودند: هرکس موقعي که صداي مؤذن را ميشنود، بگويد: اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شريک له، و ان محمدا عبده و رسوله، رضيت بالله ربا، و بمحمد رسولا، و بالاسلام دينا: شهادت ميدهم که خدايي جز الله نيست، تنها و بيشريک است و شهادت ميدهم که حضرت محمدص بنده و فرستادهي اوست، به پروردگاري الله و به رسالت حضرت محمدص و به ديانت اسلام راضي و خشنود هستم. گناه او آمرزيده ميشود.

ب) عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ، أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «إِذَا سَمِعْتُمُ الْمُؤَذِّنَ، فَقُولُوا مِثْلَ مَا يَقُولُ ثُمَّ صَلُّوا عَلَيَّ، فَإِنَّهُ مَنْ صَلَّى عَلَيَّ صَلَاةً صَلَّى الله عَلَيْهِ بِهَا عَشْرًا، ثُمَّ سَلُوا اللهَ لِيَ الْوَسِيلَةَ، فَإِنَّهَا مَنْزِلَةٌ فِي الْجَنَّةِ، لَا تَنْبَغِي إِلَّا لِعَبْدٍ مِنْ عِبَادِ اللهِ، وَأَرْجُو أَنْ أَكُونَ أَنَا هُوَ، فَمَنْ سَأَلَ لِي الْوَسِيلَةَ حَلَّتْ لَهُ الشَّفَاعَةُ» [مسلم/384]

از عبدالله بن عمرو بن عاص ـ رضي الله عنهما ـ روايت شده است که وي از پيامبر- صلى الله عليه وسلم –   شنيد کهمي فرموند: وقتي اذان را از مؤذن شنيديد، هرچه ميگويد، مثل آن را تکرار کنيد و سپس بر من صلوات بفرستيد؛ زيرا هر کس بر من درودي بفرستد، خداوند به سبب آن ده مرتبه بر او درود ميفرستد، سپس از خدا براي من، وسيله را مسألت کنيد که آن منزلتي بزرگ است در بهشت و تنها سزاوار يکي از بندگان خداست و من اميدوارم که آن عبد من باشم و هر کس از خدا براي من وسيله خواست، شفاعت من براي او واجب خواهد شد.

ج) عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: « مَنْ قَالَ حِينَ يَسْمَعُ النِّدَاءَ: اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلاَةِ القَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّدًا الوَسِيلَةَ وَالفَضِيلَةَ، وَابْعَثْهُ مَقَامًا مَحْمُودًا الَّذِي وَعَدْتَهُ، حَلَّتْ لَهُ شَفَاعَتِي يَوْمَ القِيَامَةِ »[بخاری/614]

جابر ابن عبد الله – رضي الله عنه – مي گويد: رسول اكرم – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «هركس بعد از شنيدن اذان، اين دعا را بخواند: « اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلاةِ الْقَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّدًا الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ، وَابْعَثهُ مَقَامًا مَحْمُودًا الَّذِي وَعَدْتَهُ» روز قيامت، شفاعت من براي او واجب خواهد شد.

ترجمة دعا: خدايا ! اي صاحب اين دعوت كامل (اسلام) و نمازي كه هم اكنون برگزار مي شود! به محمد – صلى الله عليه وسلم – وسيله (درجه اي است در بهشت) و فضيلت عنايت فرما و او را طبق وعده ات به مقام محمود(شفاعت) برسان.

6)   پاداش نماز جماعت، وکسی که چهل روز نماز را با جماعت می خواند:

عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ الله عَنْهُمَا: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم – قَالَ: «صَلاةُ الْجَمَاعَةِ تَفْضُلُ صَلاةَ الْفَذِّ بِسَبْعٍ وَعِشْرِينَ دَرَجَةً».(بخارى/645)

ابن عمر رضي الله عنهما نقل مي كند كه رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «نماز جماعت بر نمازي كه تنها خوانده شود، بيست و هفت درجه، برتري دارد».

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:« مَنْ صَلَّى لِلَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْمًا فِي جَمَاعَةٍ يُدْرِكُ التَّكْبِيرَةَ الأُولَى كُتِبَ لَهُ بَرَاءَتَانِ: بَرَاءَةٌ مِنَ النَّارِ، وَبَرَاءَةٌ مِنَ النِّفَاقِ»

سنن الترمذي/241 ـ سلسلة الأحاديث الصحيحة البانی/1979ـ صحيح الترغيب والترهيب/409 ـ [حكم الألباني: حسن]

هر کس چهل روز نمازهایش را با جماعت بخواند و با تکبیر اولی امام نمازش را آغاز کند  از دو چیز حتما تبرئه می شود:  1. از آتش جهنم  2. و از نفاق.

7)  پاداش خواندن نمازهای سنت:

عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ، قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: « مَنْ صَلَّى فِي يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ ثِنْتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً بُنِيَ لَهُ بَيْتٌ فِي الجَنَّةِ: أَرْبَعًا قَبْلَ الظُّهْرِ، وَرَكْعَتَيْنِ بَعْدَهَا، وَرَكْعَتَيْنِ بَعْدَ المَغْرِبِ، وَرَكْعَتَيْنِ بَعْدَ العِشَاءِ، وَرَكْعَتَيْنِ قَبْلَ صَلَاةِ الْفَجْرِ صَلَاةِ الْغَدَاةِ»

سنن الترمذي/415  ـ سنن النسائي /1804  ـ صحيح الجامع الصغير وزياداته البانی/ 6263  ـ  [حكم الألباني: صحیح]

  از ام حبیبه رضی الله عنها روایت است که گفت: پیامبر خدا صلی الله علیه وسلم فرمودند: کسی که در شبانه روز (12) رکعت نماز سنت بخواند خانه ای در بهشت برای او ساخته می شود، (4) رکعت قبل از ظهر و(2) رکعت بعد از آن و (2) رکعت بعد از مغرب و (2) رکعت بعد از عشاء و(2) رکعت قبل ازنماز صبح.

8)  پاداش آمین گفتن هم زمان با امام در نماز :

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ – رضي الله عنه – : أَنَّ النَّبِيَّ – صلى الله عليه وسلم – قَالَ: «إِذَا أَمَّنَ الإِمَامُ فَأَمِّنُوا، فَإِنَّهُ مَنْ وَافَقَ تَأْمِينُهُ تَأْمِينَ الْمَلائِكَةِ، غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ».(بخارى/780)  و (مسلم/410)

ابوهريره – رضي الله عنه – مي گويد: رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «هنگامي كه امام آمين گفت، شما نيز آمين بگوييد. زيرا (وقتی که امام سوره فاتحه را می خواند و آمین را می گوید فرشتگان نیز آمین می گویند) و آمين گفتن هر كس كه هم زمان با آمين فرشتگان باشد، تمام گناهان گذشته اش، آمرزيده مي شود».

9)    پاداش گفتن : رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ :

عَنْ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعٍ الزُّرَقِيِّ – رضي الله عنه – قَالَ: كُنَّا يَوْمًا نُصَلِّي وَرَاءَ النَّبِيِّ – صلى الله عليه وسلم – فَلَمَّا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرَّكْعَةِ قَالَ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ». قَالَ رَجُلٌ وَرَاءَهُ: رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ، فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ: «مَنِ الْمُتَكَلِّمُ»؟ قَالَ: أَنَا. قَالَ: «رَأَيْتُ بِضْعَةً وَثَلاثِينَ مَلَكًا يَبْتَدِرُونَهَا، أَيُّهُمْ يَكْتُبُهَا أَوَّلُ».(بخارى/799)

رفاعه ابن رافع زرقي – رضي الله عنه – مي گويد: روزي، پشت سر آن حضرت – صلى الله عليه وسلم – نماز مي خوانديم. وقتي رسول خدا – صلى الله عليه وسلم – سر از ركوع برداشت و «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ » گفت، يكي از نماز گزاران اين جملات را خواند: « رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ». پس از اتمام نماز، رسول الله – صلى الله عليه وسلم – پرسيد: «چه كسي اين كلمات را خواند»؟ آن نمازگزار گفت: من بودم. رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «سي و اندي فرشته را ديدم كه براي نوشتن اين جملات، از يكديگر سبقت مي گرفتند و هر كدام، سعي مي كرد قبل از ديگري، آنرا بنويسد».

10)پاداش خواندن آیة الکرسی :

«مَنْ قَرَأَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ مَكْتُوبَةٍ لَمْ يَمْنَعْهُ مِنْ دُخُولِ الْجَنَّةِ إِلَّا أَنْ يَمُوتَ»

صحيح الترغيب والترهيب/1595  ـ صحیح   –   صحيح الجامع الصغير وزياداته/6464  – سلسلة الأحاديث الصحيحة البانی/972

هر كس آية الکرسي(1) را  پس از پنج فرض نماز (یومیه)  را بخواند مانعي از ورود بهشت او نمی شود مگر مردنش.

‏ (1) اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ‏   (بقره/255)

11)پاداش گفتن 33 بار سبحان الله والحمدلله و الله أکبر:

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ «مَنْ سَبَّحَ اللهَ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ، وَحَمِدَ اللهَ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ، وَكَبَّرَ اللهَ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ، فَتْلِكَ تِسْعَةٌ وَتِسْعُونَ، وَقَالَ: تَمَامَ الْمِائَةِ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ غُفِرَتْ خَطَايَاهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ» مسلم/579

از ابو هريره رضي الله عنه روايت است که:رسول الله صلي الله عليه وسلم فرموند: آنکه بعد از هر نماز(فرض) 33 بار سبحان الله و 33 بار الحمد لله و 33 بار الله اکبر گفته و براي اتمام صد بگويد: لا إلهَ إلاَّ اللَّه وحْدَه لا شَريك له، لَهُ المُلْكُ وَلَهُ الحمْد، وهُو على كُلِّ شَيءٍ قَدِيرٌ. گناهانش آمرزيده مي شود، هر چند مثل کف دريا باشد.

12)           پاداش کسی که نماز صبح را با جماعت می خواند و تا طلوع آفتاب ذکر می کند و دو رکعت نماز را می خواند:

عَنْ أَنَسٍ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:« مَنْ صَلَّى الصُّبْحَ فِي جَمَاعَةٍ ثُمَّ قَعَدَ يَذْكُرُ اللَّهَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ كَانَتْ لَهُ كَأَجْرِ حَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ » قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:« تَامَّةٍ تَامَّةٍ تَامَّةٍ»

[حكم الألباني : حسن ]  1ـ  سنن الترمذي/586 ،  2 ـ  سلسلة الأحاديث الصحيحه البانی/3403

 3 ـ  صحيح الترغيب والترهيب  / 464  ،  4ـ صحيح الجامع الصغير وزياداته  /6346

از حضرت انس (رضی الله عنه) روایت است که پیامبر(صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ) فرمودند: هر کس نماز صبح را با جماعت بخواند بعد بنشیند و تا طلوع آفتاب خداوند را ذکر کند و سپس دو رکعت نماز را به جای بیاورد به اندازه ثواب یک حج و یک عمره از آن خود می سازد. حضرت انس (رضی الله عنه) گفت: پیامبر(صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ) سه بار [با تأکید] فرمودند: ثواب یک حج و یک عمره کامل را  از آن خود می سازد.

13)                      پاداش کسی که هر روز انفاق می کند:

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَا مِنْ يَوْمٍ يُصْبِحُ العِبَادُ فِيهِ، إِلَّا مَلَكَانِ يَنْزِلاَنِ، فَيَقُولُ أَحَدُهُمَا: اللَّهُمَّ أَعْطِ مُنْفِقًا خَلَفًا، وَيَقُولُ الآخَرُ: اللَّهُمَّ أَعْطِ مُمْسِكًا تَلَفًا»  (بخارى/1442)  و (مسلم/1010)

ابوهريره – رضي الله عنه – روايت مي كند كه نبي اكرم – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «هر روزي كه بندگان، صبح مي كنند، دو فرشته از آسمان نازل مي شود. يكي مي گويد: خدايا! به كسي كه در راه تو انفاق مي كند، عوض بده. و ديگري مي گويد: خدايا! به كسي كه از انفاق، خود داري ميكند، ضرر و زيان برسان».

14)                      پاداش عیادت مریض :

فَقَالَ عَلِيٌّ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَعُودُ مُسْلِمًا غُدْوَةً إِلَّا صَلَّى عَلَيْهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ حَتَّى يُمْسِيَ، وَإِنْ عَادَهُ عَشِيَّةً إِلَّا صَلَّى عَلَيْهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ حَتَّى يُصْبِحَ، وَكَانَ لَهُ خَرِيفٌ فِي الجَنَّةِ»

[حكم الألباني: صحيح ]  ـ  سنن الترمذي/969  ـ  صحيح الترغيب والترهيب/3476 ـ  مسند الإمام أحمد/976

از حضرت علي ـ – رضي الله عنه – ـ روايت شده است که گفت: از پيامبر- صلى الله عليه وسلم –  شنيدم که ميفرمود: هر مسلماني، در صبح برادر مسلمان خود را عيادت کند، هفتاد هزار فرشته تا غروب بر او درود ميفرستند و اگر شب او را عيادت کند، هفتاد هزار فرشته تا صبح بر او درود ميفرستند و او از نعمتهاي بهشت، قسمت آماده و فراهم و چيده شدهاي خواهد داشت.

15)                       ثواب عمره در رمضان:

«فَإِنَّ عُمْرَةً فِي رَمَضَانَ تَقْضِي حَجَّةً أَوْ حَجَّةً مَعِي»  (بخارى/1863)

عمره رفتن در ماه مبارک رمضان (در اجر و ثواب) با یک حج (کامل) یا حجی در معیت و همراهی من(پيامبر صلى الله عليه وسلم) برابری می کند.

16)                       جزای گریه وزاری از ترس خدا:

عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:« عَيْنَانِ لَا تَمَسُّهُمَا النَّارُ: عَيْنٌ بَكَتْ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ، وَعَيْنٌ بَاتَتْ تَحْرُسُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ» [حكم الألباني:صحيح] ـ سنن الترمذي/1639ـ صحيح الترغيب والترهيب/1229

از ابن عباس ـ رضی الله عنهما ـ روايت شده است که گفت: از پيامبرصلی الله علیه وسلم شنيدم که ميفرمود: دو چشم، آتش دوزخ آنها را لمس نميکند؛ چشمي که از خوف خدا گريه کند و چشمي که شب نخوابد و در جنگ در راه خدا نگهباني دهد.

17)                      پاداش حفاظت از  زبان:

عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ – رضي الله عنه – عَنْ رَسُولِ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم – قَالَ: «مَنْ يَضْمَنْ لِي مَا بَيْنَ لَحْيَيْهِ وَمَا بَيْنَ رِجْلَيْهِ، أَضْمَنْ لَهُ الْجَنَّةَ». (بخارى/6474)

از سهل بن سعد – رضي الله عنه – روايت است که رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «هرکس، به من ضمانت دهد كه دهان و شرمگاهش را حفظ كند، من هم بهشت را برايش ضمانت مي كنم» .

18)                      پاداش اطاعت کردن زن از شوهرش:

عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: « إِذَا صَلَّتِ الْمَرْأَةُ خَمْسَهَا، وَصَامَتْ شَهْرَهَا، وَحَفِظَتْ فَرْجَهَا، وَأَطَاعَتْ زَوْجَهَا قِيلَ لَهَا: ادْخُلِي الْجَنَّةَ مِنْ أَيِّ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ شِئْتِ »

صحيح الجامع الصغير وزياداته/660  ـ  [حكم الألباني: صحيح ]

از عبد الرحمن بن عوف رضي الله عنه روایت است که پیامبر صلى الله عليه وسلم فرمودند: اگر زنی به نمازهای پنچگانه و روزه ماه مبارک رمضان پایبند باشد و شرمگاه خویش را حفظ کند و در (دنیا )مطیع شوهرش باشد در روز جزا او را مخیر می کنند که از هر در از در های بهشت که خود می خواهد وارد بهشت شود.

19)                        پاداش برداشتن اذیت از سر راه مسلمانان :

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: «لَقَدْ رَأَيْتُ رَجُلًا يَتَقَلَّبُ فِي الْجَنَّةِ، فِي شَجَرَةٍ قَطَعَهَا مِنْ ظَهْرِ الطَّرِيقِ، كَانَتْ تُؤْذِي النَّاسَ»  مسلم/1914

وفي رواية : « مرَّ رجُلٌ بِغُصْنِ شَجرةٍ عَلَى ظَهْرِ طرِيقٍ فَقال: واللَّهِ لأُنَحِّينَّ هذا عنِ الْمسلِمِينَ لا يُؤْذِيهُم، فأُدْخِلَ الْجَنَّةَ »

وفي رواية لهما: « بيْنَما رجُلٌ يمْشِي بِطريقٍ وجد غُصْن شَوْكٍ علَى الطَّرِيق، فأخَّرُه فشَكَر اللَّهُ لَه، فغَفر لَهُ » .

 از ابو هریره رضي الله عنه روايت است که: پيامبر صلي الله عليه وسلم فرمود: مردي را ديدم که در بهشت اين طرف و آن طرف مي گرديد، چون درختي را که از بالاي راه سبب اذيت مسلمين مي شد قطع نموده بود.

و در روايتي ديگر آمده که مردي متوجه شاخهء درختي شد که بالاي راه قرار داشت و گفت: بخدا حتماً اين را از سر راه مسلمانها دور مي کنم که سبب اذيت شان نشود، و به بهشت داخل شد.

و در روايتي از صحيحين آمده: در اثنايي که مردي در راهي مي رفت، شاخهء خاري را ديد که در راه قرار گرفته آنرا از راه دور کرد، خداوند در برابر اين عمل وي را جزاي خير داد و عفوش نمود.

20)                       پاداش ذاکرین:

الف) عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ – رضي الله عنه – قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم – : «كَلِمَتَانِ خَفِيفَتَانِ عَلَى اللِّسَانِ، ثَقِيلَتَانِ فِي الْمِيزَانِ، حَبِيبَتَانِ إِلَى الرَّحْمَنِ: سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ، سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ». (بخارى/7563)

ترجمه: ابوهريره – رضي الله عنه – مي گويد: رسول الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «دو کلمه وجود دارد که بر زبان، سبک، ولي در ترازوي اعمال، سنگين، و نزد خداوند، محبوب اند: سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ، سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ».

ب) عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ – رضي الله عنه – : أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم – قَالَ: «مَنْ قَالَ: سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ فِي يَوْمٍ مِائةَ مَرَّةٍ، حُطَّتْ خَطَايَاهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ». (بخارى/6405)

ابوهريره – رضي الله عنه – مي گويد: رسو ل الله – صلى الله عليه وسلم – فرمود: «هركس، روزانه صد بار سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ بگويد، گناهانش بخشيده مي شوند اگر چه به اندازة كف دريا باشند».

ج) عَنْ أَبِي مُوسَى الأشْعَرِيِّ – رضي الله عنه – قَالَ: أَنَا خَلْفَ دَابَّةِ رَسُولِ اللَّهِ – صلى الله عليه وسلم – ، فَسَمِعَنِي وَأَنَا أَقُولُ: لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ، فَقَالَ لِي: «يَا عَبْدَاللَّهِ بْنَ قَيْسٍ»، قُلْتُ: لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: «أَلا أَدُلُّكَ عَلَى كَلِمَةٍ مِنْ كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ»؟ قُلْتُ: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَدَاكَ أَبِي وَأُمِّي. قَالَ: «لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ». (بخارى/4205)

ابوموسي اشعري – رضي الله عنه – مي گويد: من پشت مركب رسول خدا – صلى الله عليه وسلم – قرار داشتم و لا حول و لا قوة إلا با لله مي گفتم، آن حضرت – صلى الله عليه وسلم – سخن مرا شنيد و خطاب به من فرمود: «اي عبد الله بن قيس»! گفتم: لبيك اي رسول خدا! فرمود: «آيا به تو كلمه اي را كه گنجي از گنج هاي بهشت است، نياموزم»؟ گفتم: بلي، يا رسول الله! پدر و مادرم فدايت باد. فرمود: «لا حول و لا قوة إلا باالله».

د) عنْ عبد اللَّه بن عمرو بن العاص، رضي اللَّه عنْهُمَا أنَّهُ سمِع رسُول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقُولُ: «من صلَّى عليَّ صلاَةً، صلَّى اللَّه علَيّهِ بِهَا عشْراً»   مسلم/384

از عبدالله بن عمرو بن عاص ـ م ـ روايت شده است که وي از پيامبرص شنيد که ميفرمود: “هرکس بر من درودي بفرستد، خداوند به سبب آن ده مرتبه بر او درود ميفرستد.

21)                       پاداش کسی که به بهشت ایمان دارد و خاضعانه از خدا آن را طلب می کند :

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ  وَسَلَّمَ: « مَنْ سَأَلَ اللَّهَ الجَنَّةَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ قَالَتِ الجَنَّةُ: اللَّهُمَّ أَدْخِلْهُ الجَنَّةَ، وَمَنْ اسْتَجَارَ مِنَ النَّارِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ قَالَتِ النَّارُ: اللَّهُمَّ أَجِرْهُ مِنَ النَّارِ» ترمذی/2572  [حكم الألباني : صحيح ]

رسول خدا ـ صلي الله عليه وآله وسلم ـ مي‌فرمايد: «هر که از خداوند سه بار بهشت را بخواهد، بهشت مي‌گويد: خداوندا او را به بهشت داخل ساز، و هر که سه بار از آتش به خداوند پناه برد آتش مي‌گويد: خدايا او را از آتش دور ساز»

منابع:

  1. قرآن کریم
  2. صحیح بخاری
  3. صحیح مسلم
  4. سنن اربعه :  (1.ترمذی  2.ابوداود  3.ابن ماجه   4. نسائی   )
  5. مسند امام احمد
  6. سلسلة الأحاديث الصحيحة البانی
  7. صحيح الجامع الصغير وزياداته البانی
  8. صحيح الترغيب والترهيب البانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پاسخ دادن معادله امنیتی الزامی است . *

تلگرام نوگرا »»» مطالب سایت + عکس + کلیپ + نوشته های کوتاه متنوع + با ما همراه باشید . eslahe@

قالب وردپرس