خانه ---> مطالب جدید ---> داستان میلاد عیسی مسیح ( ع) در قرآن کریم
maqalat

داستان میلاد عیسی مسیح ( ع) در قرآن کریم

داستان میلاد عیسی مسیح( ع) در قرآن کریم
ترجمه: حمید محمودپور – مهاباد

قرآن کریم پیرامون ولادت حضرت عیسی (ع) و معجزات و دعوت وی و ویژگی هایی که خدای متعال به خاطر آن، ایشان را گرامی داشته است و در باره ی جهادش برای حاکمیت بخشیدن به کلمه ی حق و صبرش در مقابل اذیت و آزار و شبهات باطلی که دشمنانش در باره ی او ایجاد نموده اند و مژده دادن او به آمدن پیامبر (ص) و تکریم و بزرگداشت آفریننده از او در دنیا و آخرت، واضح و شفاف سخن گفته است. ما در این مقاله پیش از ورود به جزئیات داستان این پیامبر مبارک، فضائلی را که در احادیث نبوی برایش ذکر شده، بیان خواهیم کرد:

بخاری و مسلم روایت می کنند که پیامبر (ص) فرمود: « هیچ کودکی جز مریم و پسرش وجود ندارد که هنگام تولد جن زده نشود و فریاد نکشد.» سپس ابوهریره می گوید: اگر خواستید هنگام ولادت این دعا را بخوانید: {وإني أعيذها بك وذريتها من الشيطان الرجيم} (آل عمران:36).« قطعاً من او و فرزندانش را از ( وسوسه و گمراه سازی) اهریمن مطرود ( از درگاه فضل و کرمت، به تو می سپارم و ) در پناه تو می دارم.» همچنین بخاری و مسلم روایت می کنند که پیامبر (ص) فرمود: « من نسبت به پسر مریم سزاوارترین مردم هستم؛ زیرا بین من و او پیامبری دیگر نیست[ پیامبران دیگر مادرانشان مختلف و پدرشان یکی بود؛ مقصود این که ایمانشان یکی بود؛ ولی شریعت ها و آیینشان متفاوت بود.]،

در صحیح مسلم آمده است که رسول خدا‌(ص) فرمود: عیسی پسر مریم مردی را دید که دزدی می کرد، به او فرمود: آیا دزدی کردی؟! مرد گفت: نه هرگز، سوگند به خدایی که هیچ معبودی جز او نیست، عیسی فرمود: « به خدا ایمان آوردم و چشمم دروغ گفت.» یعنی « به کسی که به خدا سوگند می خورد باور دارم و نفسم را در مورد چیزی که به من نشان داد،به سبب احتمال این که او در آن مورد صاحب حق باشد، دروغگو شمردم. این داستان بیانگر پاکی و صفای نفس عیسی (ع) و عمق ایمان و بزرگداشت آفریننده خویش است.
سخن در مورد داستان شگفت انگیز و خارق العاده ی این پیامبر بزرگوار با ولادت وی (ع) آغاز می شود. ماجرای این قصه به شرح ذیل است:
داستان ولادت عیسی (ع) در سوره ی مریم در آیات ( 16-34 ) و بخشی از آن در سوره ی آل عمران آمده است. خدای سبحان می فرماید: {إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِنْدَ اللهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِن تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ} (آل عمران: 59).« مسأله ی ( آفرینش ) عیسی برای خدا، همچون مسأله ی ( آفرینش ) آدم است که او را از خاک بیافرید، سپس به او فرمود: پدید آی و پدید آمد.». خلاصه ی حوادث ولادتش(ع) بر اساس زیر است:

داستان میلاد عیسی (ع)
داستان ولادت عیسی (ع) داستانی عجیب است؛ علت شگفتی آن این بود که مادرش او را بدون ازدواج با مردی، به دنیا آورد!
اگر از آفرینش انسان به صورت طبیعی بگذریم، واقعه ی ولادت عیسی پسر مریم عجیب ترین چیزی است که بشریت در طول تاریخ به خود دیده است. نوع بشر شاهد آغاز آفرینش خود – که رویدادی شگفت انگیز و عظیم در تاریخ خویش می باشد- نبوده است! اوآفرینش اولین انسان را بدون داشتن پدر و مادر ندیده بود؛ در حالی که قرن ها از آن رخداد عجیب و هیجان انگیز و معجزه وار می گذشت، حکمت الهی به این مسأله تعلق گرفت که دومین آفرینش عجیب یعنی میلاد عیسی بدون پدر رخ دهد. تولد عیسی (ع) بر اساس سنت و قانونی نبود که در طول پیدایش انسان بر روی این کره ی خاکی تحقق می یافت؛ تا بشر با چشم خود آن را ببیند واین حادثه در طول حیات انسانی متمایز و بی نظیر باقی بماند و جالب توجه نسل ها گردد؛ هرچند مشاهده ی اولین آفرینش عجیب انسان برایشان سخت باشد!

سالیان طولانی سنت الهی در مورد حیات انسان بر پایه ی تولید مثل و پیوند زناشویی میان مرد و زن بوده است؛ تا در تصور انسان تثبیت شود که این تنها راه برای تولید مثل و پیوند زناشویی است؛ با گذشت زمان انسان ها واقعه ی اولین آفرینش خویش را فراموش کردند؛ زیرا خارج از قیاس بود، به همین سبب خدا خواست مَثُل عیسی پسر مریم را برایشان بزند؛ تا قدرت و اراده ی کامل خود را به یادشان آورد و این که آنان بفهمند قدرت خدا تنها منحصر به سننی نیست که برگزیده است. واقعه ی عیسی (ع) تکرار نشد؛ زیرا اصل آن است که سنتی در جریان باشد که خدای متعال متناسب با وضعیت آفرینش آن را مقرر نموده است و قانونی را عملی سازد که بر اساس انتخاب و اختیار خود، آن را برگزید و تنها همین یک واقعه کافی است؛ تا در انظار و دیدگان بشریت به عنوان نشانه و نمادی بارز بر قدرت خدای سبحان باقی بماند و قدرتش تنها در محدوه ی قوانین و سنن رایج به اجرا در نیاید، همچنان که خدای عزّ و جلّ فرمود: {وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِّلْنَّاسِ} (مريم:21).« به خاطر این که او را معجزه ای برای مردمان کنیم.»

با توجه به غرابت و شگفتی و عظمت واقعه ی ولادت عیسی (ع) برای طبقات مختلف مردم سخت بود که او را به عنوان انسان عادی تصور نمایند و حکمت آفرینش او را درک کنند، بر این اساس صفات خدایی به عیسی (ع) بخشیدند و در مورد ولادتش خرافات و افسانه ها ساختند و از حکمت آفرینش وی – که همان اثبات قدرت الهی بود – با این شیوه ی شگفت انگیز غافل ماندند. قرآن کریم در سوره ی مریم داستان چگونگی رخ دادن این واقعه ی عجیب را بیان می کند و مفهوم حقیقی آن را روشن می سازد و آن خرافات و افسانه ها را نفی می کند.
این داستان در قالب و سبک صحنه هایی هیجان انگیز و پر از عواطف و احساساتی به نمایش درمی آید که خواننده ی آن را سخت تکان می دهد؛ گویی او آن را از نزدیک مشاهده می کند و از دیدن آن واقعه رنج می برد!

پرده ی اول داستان، دوشیزه ای پاکدامن را به صحنه می آورد که مادرش او را در شکم خویش برای خدمت به معبد بخشیده است، او شخصیتی است که کسی جز پاکی و عفت از او نمی داند و هیچکس غیر از پاکی و درستکاری از خانواده اش نشنیده است. همین امر موجب آن گردید که به خاطر امری از امور خویش عزلت گزیند و از خانواده اش گریزان شود و از دیدگان آنان پنهان بماند و او در خلوتش، مطمئن از تنهایی خویش، ناگهان با مردی کامل و خوش اندام روبرو می شود که پاکی خلوتش را از بین می برد: {فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا} (مريم:17)« ما جبریل خویش را به سوی او فرستادیم و جبریل در شکل انسان کامل خوش قیافه ای بر مریم ظاهر شد.» او همچون دوشیزه ای وحشت زده نهضت و قیامی برپا کرده بود که ناگهان مردی در خلوت او پدیدار می شود، پس به خدا پناه می برد و از او کمک می خواهد واحساسات تقوا و پرهیزگاری وترس از خدا و در تنگنا قرار گرفتن به خاطر نظارت خدا در این مکان خلوت را در درون مرد برمی افروزد: {قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَنِ مِنْكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا} (مريم: 18)،«مریم گفت: من از تو به خدای مهربان پناه می برم. اگر پرهیزگار هستی.»

این مرد متقی به هنگام ذکر خدای رحمان وجدانش بیدار می شود، پس به او می گوید: {إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لأَهَبَ لَكِ غُلاَمًا زَكِيًّا} (مريم: 19)،«جبریل گفت: پروردگارت مرا فرستاده است تا به تو پسری پاکیزه ببخشم.» باید خیال، میزان وحشت و شرمندگی این مرد خوش اندام را که مریم به او باور نداشت که فرستاده ی پروردگارش است، نمایان سازد. [ مریم گمان کرد ] شاید حیله ای رسوا کننده باشد که مرد از مهربانی اش سوء استفاده نماید و مهرش را آشکار کند تا آوازه ی دوشیزه ی شرمگین را خدشه دار سازد و این حیله این است که می خواهد پسری به او ببخشد؛ آن هم در خلوت! در حالی که شجاعت زنی که آبرویش به خطر افتاده، او را درمی یابد! پس با صراحت و قاطعیت می پرسد؟ چنین امری چگونه ممکن است؟ او نمی داند که در آینده چگونه پسری به او عطا می شود؟ اما این سخن از ترسش می کاهد: {إنما أنا رسول ربك}،ولی آخر چگونه چنین چیزی امکان پذیر است؟ در حالی که او باکره وبی شوهر است و بدکاره نیست؛ اما بالاخره چنین مسأله ای را می پذیرد که پسری را برای او به دنیا آورد!

این امر خارق العاده و معجزه ای که مریم پدید آمدنش را تصور نمی کرد، برای خدا آسان بود. او در برابر قدرتی قرار می گیرد که اگر به هر چیزی بگوید : « پدید آی پس پدید می آید.» ( بقره: 117 ) هر چیزی آسان است، خواه با سنت عادی و معمول باشد یا با غیر آن. جبرئیل به مریم خبر داد که این امر برای خدای سبحان آسان است و او می خواهد که این واقعه عجیب را معجزه و نشانه ای برای مردمان و نشانه ای بر وجود خدا و قدرت و ارداه و رحمتی برای بنی اسرائیل و تمام بشریت قرار دهد و با نشان دادن این معجزه انسان ها را به خداشناسی و عبادت و کسب رضایش برساند.

داستان با بیان معجزه ی سخن گفتن عیسی (ع) در گهواره و به سخن درآوردن او به هنگام ولادتش از سوی خدا، ادامه می یابد. خدای سبحان می فرماید: {قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا * وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَمَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا * وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا * وَالسَّلاَمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا} (30-33).« گفت: من بنده ی خدایم، برای من کتاب ( آسمانی انجیل ) را خواهد فرستاد و مرا پیامبر خواهد کرد. و مرا شخص پربرکت و سودمندی می نماید و مرا به نماز خواندن و زکات دادن سفارش می فرماید.و به نیکی و نیک رفتاری در حق مادرم و مرا زورگو و بدرفتار نمی سازد. و سلام بر من است آن روز که متولد شده ام و آن روز که می میرم و آن روز که زنده برانگیخته می شوم.»اینچنین عیسی (ع) بندگیش را برای خدا اعلام می کند، بر این اساس او به گمان و ادعای برخی از مردم، پسر خدا نیست و گروهی دیگر ادعا می کنند که خدا است و او سومین سه تا نیست، آن گونه که دسته ای دیگر بر این باورند؛ بلکه او پیامبری پر خیر و برکت است که خدا او را به نماز و پرداخت زکات در طول حیاتش و نیکی در حق مادرش و فروتنی در برابر قومش سفارش کرده است و او یک زندگی و عمر محدودی دارد و مانند سایر مخلوقات می میرد و زنده می شود و خدا سلام و سلامتی و امنیت و آرامش را در روز ولادتش و مرگش و زنده شدنش برایش مقدر فرموده است.

ماجرای داستان میلاد با سخن عیسی (ع) در مورد اعلام ربوبیت خدا برای او و مردم و دعوتش به عبادت خدای یگانه و بی شریک، پایان می یابد: {وَإِنَّ اللهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ}( بقره: 36) « و تنها خدا پروردگار من و پروردگار شما است پس او را پرستش کنید، این است راه راست.» بنا بر این بعد از گواهی عیسی (ع) و داستانش، هیچ جایی برای اوهام و افسانه ها و شک و سخنان بیهوده باقی نخواهد ماند.

در سوره ی آل عمران هم موضوعاتی آمده است که بر داستان میلاد عیسی (ع) در سوره ی مریم تاکید می کند، آنجا که خدای سبحان می فرماید: إِذْ قَالَتِ الْمَلاَئِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهًا فِي الدُّنْيَا وَالآَخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ * وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلاً وَمِنَ الصَّالِحِينَ} (آل عمران: 45-46)،آنگاه که فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را به کلمه ی خود که نامش مسیح عیسی پسر مریم است، مژده می دهد و او در این جهان و آن جهان، بلند مرتبه و بزرگوار و از زمره ی مقربان است. و در گهواره و در حالت کهولت با مردم سخن خواهد گفت و از زمره ی صالحان بشمار است.» بدین ترتیب خداوند خواست که قانون تولید مثل طبیعی و عادی را در فردی از فرزندان انسان نقض کند، از این رو خلقت بی واسطه و سریع شبیه پیدایش نخستین انسان از خاک را پدید آورد؛ هرچند کاملا به آن شباهت نداشت. آن هم پیدایش انسان فقط از یک زن.

او در ابتدا نفخه ای را دریافت می کند که سرآغاز حیات است و فرشتگان به مریم مژده ی کلمه ای از سوی خدا که نامش مسیح عیسی پسر مریم است می دهند، این مژده شامل نوع و جنس و نام و نسبش می شود، از این نسب معلوم می گردد که مرجع و منشأ پیدایش او مادرش می باشد. و همچنین این بشارت شامل خصوصیات و منزلت وی نزد پروردگارش می باشد: {وجيها في الدنيا والآخرة ومن المقربين}، و نیز در بردارنده ی معجزه ی سخن گفتنش به هنگام ولادت: {ويكلم الناس في المهد}، و اشاره به آینده ی وی: {وكهلا}. و ویژگی او و کاروانی است که به آن منسوب می شود یعنی صالحان و نیکوکاران.
http://articles.islamweb.net/Media/index.php?page=article&lang=A&id=174777

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پاسخ دادن معادله امنیتی الزامی است . *