معماری
خانه ---> دروسي از في ظلال ---> رابطه ي خالق با خلق

رابطه ي خالق با خلق

رابطه خالق با خلق

 

*( ومن يعمل سوءاً او يظلم نفسه، ثم يستغفرالله يجدالله تواباً رحيماً . و من يكسب انما فانما يكسبه علي نفسه . و كان الله عليماً حكيماً . و من يكسب خطيئةً او اثماً . ثم يرم به بريئاً فَقَدِاحْتملَ بهتاناً و اثماً مبيناً)*

هركس كه كار بدي كند يا (با ارتكاب معاصي ) بر خود ستم كند ، سپس (دست دعا به سوي خدا بردارد و) از خدا آمرزش بطلبد، (از آنجا كه درگاه توبه هميشه باز است ) خدا را آمرزنده(گناهان خويش و ) مهربان (در حق خود) خواهد يافت . هر كه گناهي بكند، تنها آن را به زيان خود مي كند(وضرر آن متوجه شخص گناهكار مي شود) و خدا آگاه (از اعمال همگان و) حكيم است (و هرگونه حكمتش اقتضاء كند بندگان را عذاب مي دهد يا قلم عفو بر گناهانشان مي كشد). هر كس دچار لغزشي شود يا گناهي بكند ،سپس آن را به بيگناهي نسبت دهد ، به راستي بهتان و گناه آشكاري مرتكب شده است .

 

اينها فقط سه آيه اند، ولي مشتمل بر اصول و قواعد كلي هستند  كه برابر آنها خدا با بندگانش رفتار مي كند ، و بندگان با همديگر رفتار مي نمايند ، بر اساس آنها بندگان با خدا رفتار مي كنند و دچار عذاب و عقاب نمي شوند .

آيه نخستين درگاه توبه را بردولنگه باز مي كند ، و درگاه مغفرت را باتمام فراخي و وسعتي كه دارد باز مي گذارد، و هرگناهكار توبه كاري را به عفو و قبول اميدوار      مي نمايد:

 

*(ومن يعمل سوءاً او يظلم نفسه ، ثم يستغفرالله  يجد الله غفوراً رحيما)*

هر كس كار بدي بكند يا (با ارتكاب معاصي) بر خود ستم كند ، سپس (دست دعا به سوي خدا برداردو) از خدا آمرزش بطلبد ، (از آنجا كه درگاه توبه هميشه باز است ) خدا را آمرزنده (گناهان خويش و ) مهربان (درحق خود) خواهد يافت .

 

خداوند بزرگوار براي آمرزش و مهرورزي آماده است . هر وقت كسي طلب آمرزش كند و توبه نمايد ، خدا او را مي آمرزد و بدو رحم مي كند . كسي كه كار بد مي نمايد ، به خود و به ديگران ستم مي كند . گاهي نيز فقط به خويشتن ستم مي نمايد. و آن وقتي است كه كار بدي مي كند و از شخص خودش تجاوز نمي نمايد . به هر حال ، يزدان آمرزنده مهربان ، در هر زمان از آمرزش خواهان استقبال مي فرمايد . هر وقت مردمان توبه كنان به سوي او برگردند آنان را مي بخشايد و بديشان رحم مي نمايد . به همين سادگي و بدون هيچ گونه قيد و شرط و پرده دار ودرباني ! هر وقت مردمان ، نوبه كنان و آمرزش خواهان بيايند ، خداي را آمرزنده و مهربان مي يابند.

آيه دوم ،بيانگر مسئوليت فردي و شخصي است . مسئوليت فردي و شخصي ،  قاعده اي است كه جهان بيني اسلامي درمسئله سزا و جزا ، برپايه آن پابرجا است .

قاعده اي است كه درهر دلي احساس هراس و احساس اطمينان برمي انگيزد: هراس از كاري كه كرده است و چيزي را به دست آورده است . اطمينان از اينكه مسئوليت كسي را ندارد و بار گناه كسي را بردوش نمي كشد :

 

*( ومن يكسب اثما يكسبه علي نفسه . وكان الله عليماً حكيما)*

هر كه گناهي بكند، تنها آن را به زيان خود مي كند (وضررآن متوجه شخص گناهكار مي شود) و خدا آگاه (از اعمال همگان و ) حكيم است (وهر گونه كه حكمتش اقتضاء كند ، بندگان را عذاب مي دهدويا قلم عفو بر گناهانشان مي كشد)

 

در اسلام گناه موروثي وجود ندارد ، آن گونه كه جهانبيني كليسا از آن صحبت        مي دارند و معتقد بدانند ! همچنين در اسلام كفاره ديگران را دادن ، وتاوان آنان را به عهده گرفتن وجود ندارد . هركسي تنها كفاره خود را مي پردازد و تاوان خويش را به عهده مي گيرد … اين است كه هر كسي خود را مي پايد و هوشيار و بيدار مي ماند كه چه مي كند وچه چيز بدست مي آورد. مطمئن است كه در مقابل كارهاي ديگران دادگاهي نمي شود و حساب و كتاب از او گرفته نمي شود .. هماهنگي شگفتي است و همآوايي شگرفي است كه در جهان بيني ممتاز وجود دارد. اين هماهنگي و همآوايي ، يكي از ويژگيهاي جهانبيني اسلامي ، ويكي از اركان و اصول آن است . اين ويژگي به درون انسان آرامش مي بخشد . دادگري مطلق الهي را محقق مي نمايد. دادگري مطلقي كه انسانها بايد از آن تقليد كنندو بر آن باشند و بر آن روند .

آيه سوم ، مسئوليت و بزهكاري كسي را ذكر مي نمايد كه خودش مرتكب گناهي مي شود و آن را به شخص بيگناهي نسبت مي دهد.. اين حالتي است كه برحالت گروهي كه از آنان مي رود ، منطبق است :

 

*(ومن يكسب خطيئة او اثماً ، ثم يرم به بريئاً فقدِ احْتمل بهتاناً و اثما مبينا  )*

هركسي دچار لغزشي شود يا گناهي بكند ، سپس آن را به بيگناهي نسبت دهد ، به راستي بهتان و گناه آشكاري مرتكب شده است .

 

مرتكب بهتان شده است،چرا كه پاك وبي گناهي را گناهكار و بزهكار قلمداد كرده است . مرتكب گناه شده است ، چون كه گناه را به گردن پاك و بي گناهي انداخته است . هردوي بهتان و گناه را يكجا بردوش كشيده است . آنگاه بهتان و گناه دو بار هستند كه آن دو را بردوش مي كشد. اين شيوه هم شيوه قرآني در مجسم كردنو به تصوير كشيدن است . شيوه اي كه معاني را بگونه اي به تصوير مي كشد كه گويي اشياء مادي بوده وداراي سيماها و پيكره ها هستند . تعبيرات به صورت برجسته و روشن ، معاني را به نمايش در مي آورند و پيش چشم مي دارند .

 

با اين قواعد سه گانه ، قرآن ترازوي دادگري ترسيم مي كند . ترازويي كه هركسي را درمقابل كاري كه كرده است ، محاسبه و دادگاهي مي نمايد . نمي گذارد گناهكار گناه خود را به گردن ديگري بيندازدو خود آزادانه برود وبگردد . در همان حين درگاه توبه و مغفرت را بر دو لنگه گشوده مي گذارد و باز نگاه مي دارد . آيه ، وعده ملاقات با خدا را هميشگي اعلام مي كند ، و هر لحظه را وعده ملاقات توبه كاران آمرزش خواه با خدا تعيين مي نمايد . آن توبه كاران آمرزش خواهي كه پيوسته در مي زنند ، بلكه بدون اجازه گرفتن وارد مي شوند ، و مرحمت و مغفرت را آماده مي يابند !

 

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پاسخ دادن معادله امنیتی الزامی است . *

تلگرام نوگرا »»» مطالب سایت + عکس + کلیپ + نوشته های کوتاه متنوع + با ما همراه باشید . eslahe@

قالب وردپرس