معماری
خانه ---> دعوت و داعی ---> چهار اصل الزامی برای پیمودن راه دعوت اسلامی
دعوت اسلامی

چهار اصل الزامی برای پیمودن راه دعوت اسلامی

چهار اصل الزامی برای پیمودن راه دعوت اسلامی

نویسنده: استاد مصطفی مشهور /مترجم: عبدالواحد لشگرزهی

از آن جا که خداوند بهترین نعمت ها یعنی اسلام را به تو اعطاء فرموده است باید او را سپاس گزاری و همچنین به خاطر اینکه تو را جهت برداشتن گام­هایی در راه دعوت اسلامی موفق نموده و اشخاصی را برایت مسخر نموده که تو را در خود آگاهی کمک کنند و اشتباهاتی را که عده کثیری از مسلمین مرتکب می شوند به تو تذکر دهند، شکرگزار او باشی، سپس تو حقیقت وجود و حقیقت رسالت در این زندگی دنیوی را شناختی و آنگاه خداوند تو را یاری نمود که شخصیت اسلامی خویش را از لحاظ ابعاد مختلف عقیدتی، عبادتی و اخلاقی کامل نمایی پس از این مسئولیتی را که در مقابل این دین داری احساس نمودی و دریافتی که فقط مسلمان بودن کافی نیست بلکه باید نقش سازنده ای را در متمکن کردن دین اسلام و برپا داشتن اجتماعی بر اساس عقیده اسلامی و شریعت آن، ایفا نمایی.

همچنین برایت روشن شده است که به تحقق رسانیدن این هدف عظیم و این وظیفه ی مهم به روش انفرادی امکان پذیر نیست بلکه باید همه مشتاقان آن با یکدیگر متحد شده و با انتخاب روش صحیح این هدف عظیم را به تحقق رسانید. هر چیزی که انجام «وظیفه» بودن آن امکان پذیر نباشد خود به تنهایی «وظیفه» است. سپس به تحقیق و بررسی و استرشاد پرداختی تا اینکه خداوند تو را موفق و به «راه دعوت اسلامی» راهنمایی نمود. آنگاه تو این راه، رهنمودها و رهروان آن را شناخته و در آن ثابت قدم ماندی سپس با داعیان آن ارتباط برقرار ساختی و خویشتن را به انجام وظایف آن ملتزم و خداوند را بر آن گواه نمودی. پس باید از اینکه خداوند تو را در این کارها موفق نموده شکرگزار او باشی.

 

اصل اول: بستن پیمان برادری به خاطر خداوند

برادر اکنون که ما همراه با یکدیگر راه دعوت اسلامی را می پیمایم باید برای تقویت رابطه خویش با همدیگر پیمان برادری ببندیم چنانکه رسول الله (ص) بین مهاجرین و انصار رابطه برادری برقرار نمود و آنان نیز نمونه های بارزی از دوستی و ایثار و فداکاری را از خویش نشان دادند.

برادر دست دیگر برادرانت را به وسیله دوستی، ایثار و رحمت محکم نگه دار تا در هنگام برخورد با سختی ها و فتنه ها و اتفاقات رها نشود.

رسول الله (ص) در این زمینه ما را این چنین ارشاد می فرماید:

(المؤمن للمؤمن کالبنیان المرصوص یشد بعضه بعضاً)

دو مؤمن در مقابل یکدیگر مانند دو خشت در یک ساختمان هستند که یکدیگر را نگهداری می کنند.

(مثل المؤمنین فی توادهم و تراحمهم و تعاطفهم کمثل الجسد الواحد اذا اشتکی منه عضو تداعی له سائر الجسد بالسهر و الحمی)

مثل مؤمنین در زمینه دوستی و تراحم و تعاطف مانند بدن واحدی است که اگر یکی از اعضای آن به درد آید، تمام اعضا در احساس درد با آن شریک می شوند.(حدیث)

(المسلم اخوالمسلم، لا یظلمه و لا یسلمه، من کان فی حاجة اخیه کان الله فی حاجته و من فرج من مسلم کربة فرج الله عنه بها کربة من کرب یوم القیامة، و من ستر مسلماً ستره الله یوم القیامة)

مسلمان برادر مسلمان دیگر است، نه به او ظلم می کند و نه به دشمنان تسلیمش می کند. هر کسی حاجت برادر دینی اش را برآورده سازد، خداوند حاجت او را برآورده می سازد و هر کسی که پریشانی را از مسلمانی رفع کند، خداوند یک پریشانی از پریشانی های آخرت را از او برطرف خواهد کرد و هر کسی که راز مسلمانی را بپوشاند خداوند در روز قیامت اسرار او را خواهد پوشاند.

برادران عزیز! دیگر برادران دینیتان را بشناسید و با آنان الفت گرفته و همکاری کنید و هنگامی که در کنار یکدیگر به تعاون و همکاری پرداختید همدیگر را پند و اندرز نموده و ضمن برطرف کردن مشکلات یکدیگر، رابطه ی دوستی را مستحکمتر نمایید و در زیر سایه اطاعت و بندگی خداوند، برادر یکدیگر باشید.

اصل دوم: تذکر دادن به یکدیگر

به یکدیگر تذکر دادن، دومین اصل الزامی است که برای پیمودن راه دعوت اسلامی الزامی است. زیرا این کار مؤمنینی را کمک می کند که بهتر بتوانند وظایف خود را انجام دهند. امروزه همه ما گرد هم آمده ایم تا وظایف واحدی را انجام دهیم یعنی قوانین و شرایع اسلام را در جامعه پیاده کنیم، ولی مسلمین همه در منجلاب گناهکاری گرفتارند و اقدامی برای اقامه دولت اسلامی به عمل نمی آورند و فقط ما هستیم که در این راه پیشگام شده ایم بنابراین برای نیل به این هدف مقدس همدیگر را تذکر دهیم و اشتباهات یکدیگر را اصلاح کنیم.

به یکدیگر تذکر می دهیم زیرا دعوت ما «سلفی» است و استراتژی ما، استراتژی «سلف صالح» رضوان الله علیهم اجمعین است. چنانکه امام شهید حسن البنا، همان شخصی است که را به طرف راه دعوت اسلامی ارشاد نمود، این مسئله را برای روشن کرده است که راه دعوت اسلامی، راهی یگانه است. راه ما همان راهی است که رسول الله (ص) و اصحابش و دیگر دعوتگران به سوی الله آن را پیموده اند و ما نیز به یاری خداوند از این به بعد آن را خواهیم پیمود.

ایمان، عمل، محبت و برادری عواملی هستند که دعوتگران را به سوی خود فرا خوانده و آن ها در زیر سایه ایمان و عمل جماعتی نمونه و نادر را تشکیل دادند که کمر همت برای اظهار عقاید اسلامی بسته و در این برهه از زمان «دعوت حق» را یاری نمودند و تا فرا رسیدن روز موعود یعنی پیروزی حق بر باطل به مبارزه ی خویش ادامه می دهند اگر چه همه اهل زمین بر ضد آن ها متحد شوند.

برادران! باید این مسئله را همیشه به یاد داشته باشید که اکنون ما در حال انجام دادن وظیفه ای بس گران اما اساسی هستیم و آن ساختن زیربنایی محکم و با صلابت است تا بتوانیم دولت اسلامی را بر آن بنا کنیم. ان شاء الله تعالی. و ساختن چنین زیربنای محکمی فقط به وسیله ی آماده کردن نسلی مؤمن و قوی متشکل از «مردان عقیده» است. همان مردانی که به دولت اسلامی ایمان آورده و به قوانین آن عمل می کنند، همان دلیر مردانی که آن را از گزند دشمنان محفوظ نگه داشته و در پهنه گیتی متمکن می نمایند. بدیهی است که ساختن زیربنا سخت ترین و در عین حال مهمترین مرحله ی «بنا» است و این قضیه را نیز باید تذکر دهیم که دشمنان بیکار نمی نشینند بلکه با انواع و اقسام نیرنگ­ها مدام در کمین هستند که دین و دعوت ما را از بین ببرند. بنابراین باید بدانید که آمال و آرزوهای ما جز با جدالی بی امان بین حق و باطل عملی شدنی نیست و دانستن این نکته نیز ضروری است که عاقبت پیروزی از آن پرهیزگاران است.

(كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاء وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللّهُ الأَمْثَالَ ) رعد: 17

«پروردگار براي حق و باطل چنين مثالي مي‌زند – امّا كفها ،  ( بيسود و بيهوده بوده و هرچه زودتر ) دور انداخته مي‌شود ، ولي آنچه براي مردم نافع است در زمين ماندگار مي‌گردد . خداوند اين چنين مثالي مي‌زند .  ( عقائد باطل ، همسان كف و خس و خاشاك روي آب و بالاي فلزات است كه هرچه زودتر از ميان مي‌رود ، ولي اديان حقيقي آسماني ، چون آب و طلا و نقره سودمند و ماندگار مي‌باشد ).»

(وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ ) بقره: 217

« ( مشركان ) پيوسته با شما خواهند جنگيد تا اگر بتوانند شما را از آئينتان برگردانند.»

و باید تذکر دهیم که امتحان و ابتلاء سنت خداوند در دعوات است تا به وسیله آن اشخاصی که لیاقت دعوتگر بودن را دارند از بقیه جدا نموده و از آنان مبارزانی بسازد که یارای حمل امانت دعوت را داشته باشند.

بنابراین «امتحان و ابتلاء» جزئی لازم و ضروری برای دعوت و همچنین مقدمه و بشارت دهنده ای برای پیروزی می باشد.

(‏ وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِكَ فَصَبَرُواْ عَلَى مَا كُذِّبُواْ وَأُوذُواْ حَتَّى أَتَاهُمْ نَصْرُنَا وَلاَ مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ وَلَقدْ جَاءكَ مِن نَّبَإِ الْمُرْسَلِينَ ‏) انعام: 34

«‏ پيغمبران فراواني پيش از تو تكذيب شده‌اند ( و مورد اذيّت و آزار قرار گرفته‌اند ) و در برابر تكذيبها ( و اذيّت و آزارها ) شكيبائي كرده‌اند ( و بر عقيده خود ماندگار مانده‌اند و سنگر را خالي نكرده‌اند ) و اذيّت و آزار شده‌اند ( و گرفتاريها و شكنجه‌ها را تحمّل كرده‌اند ) تا ياري ما ايشان را دريافته است ( و در مبارزه حق و باطل پيروز شده‌اند . تو نيز چنين باش . اين سخن خداوند است و مبتني بر وعده پيروزي است ) و هيچ‌چيز نمي‌تواند سخنان خدا را دگرگون سازد . به تو اخبار و سرگذشت پيغمبران رسيده است ( و مي‌داني كه رسالت با شدائد همراه است و سرانجام سختيها پيروزي در دنيا و آن گاه جَنَّةُ‌الْمَأْوي است ) . ‏»

و باید فضل خداوند را بر این مسیر محمدی که ما در پیش گرفته ایم به یاد آوریم. آری … رسول الله (ص) و اصحابش بدون هیچ گونه انحراف و تبدیلی و همچنین بدون نشان دادن اندکی ضعف و سستی، راه دعوت اسلامی را پیمودند و علیرغم ابتلاء و امتحان شدید و دشمنی های سرسخت کفار و مشرکین همچنان به راه خود ثابت قدم ماندند:

(‏ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلاً ‏) احزاب: 23

«‏ در ميان مؤمنان مرداني هستند كه با خدا راست بوده‌اند در پيماني كه با او بسته‌اند . برخي پيمان خود را بسر برده‌اند ( و شربت شهادت سركشيده‌اند ) و برخي نيز در انتظارند ( تا كي توفيق رفيق مي‌گردد و جان را به جان آفرين تسليم خواهند كرد ) . آنان هيچ گونه تغيير و تبديلي در عهد و پيمان خود نداده‌اند ( و كمترين انحراف و تزلزلي در كار خود پيدا نكرده‌اند ) . ‏»

و باید یادآور شویم که پیروزی که خداوند ما را به آن وعده داده است به تحقق خواهد پیوست و خداوند بندگان مؤمنش را بر جهانیان مسلط خواهد نمود و آینده در قلمرو اسلام خواهد بود:

(وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً ) نور: 55

«خداوند به كساني از شما كه ايمان آورده‌اند و كارهاي شايسته انجام داده‌اند ، وعده مي‌دهد كه آنان را قطعاً جايگزين ( پيشينيان ، و وارث فرماندهي و حكومت ايشان ) در زمين خواهد كرد ( تا آن را پس از ظلم ظالمان ، در پرتو عدل و داد خود آبادان گردانند ) همان گونه كه پيشينيان ( دادگر و مؤمن ملّتهاي گذشته ) را جايگزين ( طاغيان و ياغيان ستمگر ) قبل از خود ( در ادوار و اعصار دور و دراز تاريخ ) كرده است ( و حكومت و قدرت را بدانان بخشيده است ) . همچنين آئين ( اسلام نام ) ايشان را كه براي آنان مي‌پسندد ، حتماً ( در زمين ) پابرجا و برقرار خواهد ساخت ، و نيز خوف و هراس آنان را به امنيّت و آرامش مبدّل مي‌سازد ،  ( آن چنان كه بدون دغدغه و دلهره از ديگران ، تنها ) مرا مي‌پرستند و چيزي را انبازم نمي‌گردانند. »

و نیز باید یادآور شویم که ما بشریت را به سوی والاترین مقصد که همانا الله است دعوت نماییم:

(‏ وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحاً وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ‏) فصلت: 33

«‏ گفتار چه كسي بهتر از گفتار كسي است كه مردمان را به سوي خدا مي‌خواند و كارهاي شايسته مي‌كند و اعلام مي‌دارد كه من از زمره مسلمانان ( و منقادان اوامر يزدان ) هستم‌ ؟ ‏»

و ما به وسیله ی این دین صاحب سعادت و سیادت هستیم و در حکم استادان بشریت محسوب می شویم:

(وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً ) بقره: 143

« و بي‌گمان شما را ملّت ميانه‌روي كرده‌ايم ( نه در دين افراط و غلوي مي‌ورزيد ، و نه در آن تفريط و تعطيلي مي‌شناسيد . حق روح و حق جسم را مراعات مي‌داريد و آميزه‌اي از حيوان و فرشته‌ايد ) تا گواهاني بر مردم باشيد ( و بر تفريط ماديگرايانِ لذائذ جسماني طلب و روحانيّت باخته ، و بر افراط تاركانِ دنيا و تركِ لذائذ جسماني كرده ، ناظر بوده و خروج هر دو دسته را از جاده اعتدال مشاهده نمائيد ) و پيغمبر ( نيز ) بر شما گواه باشد. »

(وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ ) منافقون: 8

«عزّت و قدرت از آن خدا و فرستاده او و مؤمنان است ، وليكن منافقان ( اين را درك نمي‌كنند و ) نمي‌دانند. »

و با همه ی این ها باید تذکر دهیم که خداوند غنی است و به جهاد ما هیچ گونه احتیاجی ندارد و ما فقرایی هستیم که دست نیاز به سوی فضل و ثوابش دراز می کنیم:

(‏ وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ ‏) عنکبوت: 6

«‏ كسي كه تلاش و كوششي ( در راه پيشرفت دين خدا ، و انجام عبادات تقبّل ) كند ، در حقيقت براي خود تلاش و كوشش كرده است ( و سود آن عائد خودش مي‌گردد ) . چرا كه خدا بي‌نياز از جهانيان ( و طاعت و عبادت ايشان ) است . ‏»

و این قضیه را نیز باید تذکر دهیم که اگر ما بخواهیم امر «دعوت» را انجام ندهیم و نتوانیم به وظایفی که بر دوشمان گذاشته است جامه ی عمل بپوشانیم، اشخاص دیگری هستند که خداوند دعوتش را به وسیله ی آن ها به پیروزی خواهد رساند.

اصل سوم: وصیت متقابل

همدیگر را به «حق» وصیت می کنیم. حق همان محوری است که ما بر گرد آن در راه دعوت اسلامی اجتماع نموده ایم. همدیگر را به سوی متمسک شدن به این دعوت، عمل نمودن به خواسته ها آن و رها نکردن آن در بین راه وصیت می کنم و آن را همچنان بدون تحریف، تغییر و یا چند پاره کردن حفظ نموده و برای نسل هایی که بعد از ما می آیند بارث می گذاریم و همدیگر را به «صبر» و تحمل سختی های در راه دعوت و عبور از موانع و پرهیز از لغزش وصیت می کنیم. پس با بینش واضح و شناخت کامل نسبت به استراتژی و عزم و اراده ی قوی و مبارزه ی خستگی ناپذیر جهت درخشان نمودن آینده این دعوت همچنان پیشروی می کنیم و در این راه سنگینی امانت را بر دوش خود احساس می نماییم و به همین جهت کلیه ی اتفاقات و مصایبی را که مقطع­های مختلف زمانی برایمان پیش می آورند را با آغوش باز می پذیریم. برادر! باید یکدیگر را به ایثار و فداکاری در راه این دعوت وصیت نماییم. و فدا کردن تمام هستی در راه این «دعوت» الزامی است زیرا ارتباط ما به «راه دعوت» ارتباط جزئی و لحظه ای نیست بلکه ارتباطی سرنوشت ساز است و ما در طی آن با خداوند قرارداد بسته ایم که جان و مالمان را در راه او فدا کنیم تا به وسیله ی اعطای بهشتی که عرض آن به اندازه ی آسمان ها و زمین است بر ما منت گذارد:

(وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ) توبه: 111

«و چه كسي از خدا به عهد خود وفاكننده‌تر است‌ ؟ پس به معامله‌اي كه كرده‌ايد شاد باشيد ، و اين پيروزي بزرگ و رستگاري سترگي است .»

برادر! اگر نتوانستی که وقت، مال، جهد و فکرت را به خدمت این دعوت درآوری، پس دریغ مکن زیرا از این راه سود شایانی نصیب تو خواهد گردید:

(وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللَّهِ هُوَ خَيْراً وَأَعْظَمَ أَجْراً ) مزمل: 20

« هر خوبي و خيري را كه براي خود پيشاپيش مي‌فرستيد ، آن را نزد خداوند بهتر و با پاداش بيشتري خواهيد يافت.»

و اما آنانی که از انجام چنین کاری طفره می روند زیانکارند:

(وَمَن يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَن نَّفْسِهِ وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنتُمُ الْفُقَرَاء وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ ) محمد: 38

«هر كس هم بخل بورزد ، در حق خود بخل مي‌ورزد ( و زيان آن متوجه خودش مي‌گردد ) . زيرا خدا بي‌نياز است و شما نيازمنديد . اگر شما ( از فرمان خدا سرپيچي كنيد و ) روي برتابيد ، مردمان ديگري را جايگزين شما مي‌گرداند ( و اين مأموريت را به گروه ديگري مي‌سپارد ) كه هرگز همسان شما نخواهند بود ( و از ايثار و فداكاري و بذل جان و مال خودداري نخواهند كرد و از فرمان يزدان روي‌گردان نخواهند شد ) . »

برادر! هنگامی که وقت را صرف عمل برای دعوت می نمایی و نیرویت را در جهت آن مصرف می کنی خوشحال باش زیرا این فضل خداوند بر تو است:

(‏ قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ ‏) یونس: 58

«‏ بگو : به فضل و رحمت خدا – به همين ( نه چيز ديگري ) – بايد مردمان شادمان شوند . اين بهتر از چيزهائي است كه ( از حطام دنيا ) گرد مي‌آورند ( و روي همديگر مي‌گذارند ) . ‏»

وقت زندگی انسان است و وظایف بیشتر از اوقات هستند. چنانکه امام شهید می گوید: برادرم! باید به اخلاص برای خدا همدیگر را نصیحت کنیم زیرا جز به وسیله ی اخلاص نمی توانیم نجات یابیم و از اعمالمان ثمره ای کسب کنیم و خداوند به جز اعمالی که به طور خالص در راه رضای او انجام می شوند، اعمال دیگری را نمی پذیرد:

(‏ قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصاً لَّهُ الدِّينَ ‏) زمر: 11

«‏ بگو : به من فرمان داده شده است به اين كه خدا را بپرستم و پرستش را ( از هر گونه شائبه كفر و شرك و ريا ، پالوده و زدوده سازم و ) خاصّ او كنم . ‏»

(‏ وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاء وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ ‏) بینه: 5

«‏ در حالي كه جز اين بديشان دستور داده نشده است كه مخلصانه و حقگرايانه خداي را بپرستند و تنها شريعت او را آئين ( خود ) بدانند ، و نماز را چنان كه بايد بخوانند ، و زكات را ( به تمام و كمال ) بپردازند . آئين راستين و ارزشمند اين است و بس . ‏»

پس برادر! همیشه به قلبت رجوع کن و آن را از لوث ریا پاک بگردان. برادر! آغوشت را برای همه ی برادرانت باز کن و با آنان خوش برخورد و مهربان باش و هرگز خود را از آنان بالاتر و برتر احساس مکن و حب ظهور و شهرت را به دل راه مده، زیرا «شهرت طلبی» پشت اشخاص را به خاک می مالد و قدر خویشتن و دیگر برادرانت را بدان و هرگز آنان را کم ارزش به حساب میاور. از غرور سخت برحذر باش، زیرا غرور تو را از صف دعوتگران خارج و از راه دعوت منحرف می کند و دائماً همه ی کارهای خیری را که به وسیله ی تو برای دعوت به عمل می آیند، از فضل و کرم خداوندی بدان و هرگز آنان را نتیجه ی عمل و یا کفایت و قدرت شخصی خود مپندار، زیرا در عالم هیچ گونه قدرتی به جز قدرت خداوند بلند مرتبه و بزرگوار وجود ندارد.

برادر! همدیگر را به احساس مسئولیت در مقابل دعوت اسلامی وصیت می نمایم. باید از راحت طلبی، ضعف و سستی دوری جسته و دائماً خویش را مشغول تفکر در شئون دعوت نماییم، زیرا «دعوت» همه چیز زندگی ما را تشکیل می دهد، بنابراین همواره تفکر می نماییم و به روشی که مصلحت دعوتمان است و یا لااقل ضرر را از آن دفع می کند عمل می نماییم و باید بدانیم که هر یک از ما در مقابل روزنه ای ایستاده ایم که مانع دخول دشمن می شویم. برادر! همدیگر را به جمع آوری توشه ی فراوان جهت پیمودن راه وصیت می کنیم و بهترین توشه برای ما تقوی است که به وسیله ی آن در مقابل سختی های بین راه ایستادگی می کنیم و فقط به وسیله ی تقوی می توانیم از لغزش ها نجات یافته و از موانع عبور نماییم:

(‏ إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَواْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ ‏) اعراف: 201

«‏ پرهيزگاران هنگامي كه گرفتار وسوسه‌اي از شيطان مي‌شوند به ياد ( عداوت و نيرنگ شيطان ، و عقاب و ثواب يزدان ) مي‌افتند ، و ( در پرتو ياد خدا و به خاطر آوردن دشمنانگي اهريمن ) بينا مي‌گردند ( و آگاه مي‌شوند كه اشتباه كرده‌اند و از راه حق منحرف شده‌اند ، و لذا شتابان به سوي حق برمي‌گردند ) . ‏»

(وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء والضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ أُولَئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ ) بقره: 177

«و ( به ويژه كساني نيكند و شايسته ستايشند كه ) در برابر فقر ( و محروميّتها ) و بيماري ( و زيان و ضررها ) و به هنگام نبرد ، شكيبايند ( و استقامت مي‌ورزند ) . اينان كساني هستند كه راست مي‌گويند ( در ادّعاي ايمان راستين و پيجوئي اعمال نيك ) و به راستي پرهيزكاران ( از عذاب خدا با دوري گرفتن از معاصي و امتثال اوامر الهي ) اينانند .»

اصل چهارم: ثابت قدم ماندن در راه

برادر! باید همواره در راهمان ثابت قدم بمانیم و هیچ قدمی نباید بعد از ثبوتش متزلزل شود. در هر مقطعی که قرار بگیریم، و یا اینکه یگانه و تنها در دوردست ترین نقاط زمین و یا در اعماق سیاه چال­ها باشیم، یاوری خداوند را حس نموده و هرگز از راهمان بازگشت نخواهیم کرد. زیرا فقط اوست که ما را یاری نموده و به پیروزی نایل می گرداند. پس تو ای برادر! هرگز از راهی که رفته ای بازگشت مکن، زیرا اگر چه پیروزی و نتیجه ی اعمال خودت را نزدیک احساس ننمایی زیرا خداوند از در رحمت و بزرگی اش فقط اعمال و نیات ما را محاسبه می کند نه نتایجی را که از این اعمال به دست می آیند.

برادر! باید همواره در راهمان ثابت قدم بمانیم اگر چه اهل باطل ما را مورد اذیت و آزار قرار دهند و یا اینکه بخواهند به عناوین مختلف ما را بترسانند و در این مورد در سیره ی رسول الله (ص) برای ما اسوه ی حسنه ای وجود دارد که باید بدان تمثل جوییم:

(‏ الَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِلّهِ وَالرَّسُولِ مِن بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُواْ مِنْهُمْ وَاتَّقَواْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ‏‏ الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ‏‏ فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَفَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُواْ رِضْوَانَ اللّهِ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ ‏‏ إِنَّمَا ذَلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءهُ فَلاَ تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ‏) آل عمران: 172- 175

«‏ كساني كه پس از ( آن همه ) زخمهائي كه خوردند و جراحتهائي كه برداشتند ، فرمان خدا و پيغمبر را اجابت كردند ( و هنوز زخمهاي جنگ احد التيام نيافته به تعقيب مشركان پرداختند و به سوي حمْراءُ اْلاُسُد شتافتند و بدين وسيله كار بسيار نيكوئي كردند ، ) براي كساني از آنان كه ( چنين كار ) نيكي كردند و ( از نافرماني خدا و رسول ترسيدند و ) پرهيز نمودند ، اجر و پاداش بس بزرگي است . ‏‏ آن كساني كه مردمان بديشان گفتند : مردمان ( قريش براي تاختن بر شما دست به دست هم داده‌اند و ) بر ضدّ شما گرد يكديگر فراهم آمده‌اند ، پس از ايشان بترسيد ؛ ولي ( چنين تهديد و بيمي به هراسشان نيانداخت ؛ بلكه برعكس ) بر ايمان ايشان افزود و گفتند : خدا ما را بس و او بهترين حامي و سرپرست است . ‏‏ سپس آنان ( براي جهاد بيرون رفتند ، وليكن دشمنانشان را خوف و هراس برداشت و از روياروئي با چنين مؤمناني خودداري ورزيدند ، و مسلمانان ) با نعمت بزرگ ( شهامت و عافيت و استقامت و بردن ثواب جهاد ) و فضل و مرحمت سترگ خداوند ( كه با رعب و وحشت انداختن به دل دشمنان ، نصيب مسلمانان كرد و ايشان را از دست كشتار و آزار كافران رستگار كرد ، به مدينه ) برگشتند ، و حال آن كه هيچ گونه آسيبي بديشان نرسيد ، و رضايت خدا را خواستند ( و در پي خرسندي پروردگار بودند و شايستگي بزرگواري او را پيدا كردند ) و خداوند داراي فضل و كرم سترگي است . ‏‏ اين تنها اهريمن است كه شما را از دوستان خود ( با پخش شايعات و سخنان بي‌اساس ) مي‌ترساند ، پس ( از آنجا كه شما به خدا ايمان داريد ، بيباك و دلير باشيد و ) از آنان مترسيد و از من بترسيد اگر مؤمنان ( راستين ) هستيد . ‏»

و همچنین خداوند متعال می فرماید:

(‏ وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُواْ لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَمَا ضَعُفُواْ وَمَا اسْتَكَانُواْ وَاللّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ ‏‏ وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلاَّ أَن قَالُواْ ربَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ ‏‏ فَآتَاهُمُ اللّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ‏) آل عمران: 146- 148

«‏ و چه بسيار پيغمبراني كه مردان خداي فراواني به همراه آنان كارزار مي‌كرده‌اند و به سبب چيزي كه در راه خدا بدانان مي‌رسيده است ( از قبيل : كشته‌شدن برخي از ياران و مجروح‌شدن خود و دوستان ) سست و ضعيف نمي‌شده‌اند و زبوني نشان نمي‌داده‌اند ( و بلكه شكيبائي مي‌كرده‌اند ) و خداوند شكيبايان را دوست مي‌دارد . ‏‏ و ( اين عمل ايشان به هنگام سختي بود ، و در اين وقت ) گفتارشان جز اين نبود كه مي‌گفتند : پروردگارا ! گناهانمان را ببخشاي و از زياده‌رويها و تندرويهايمان صرف نظر فرماي و گامهايمان را ثابت و استوار بدار و ما را بر گروه كافران پيروز بگردان . ‏‏ پس خداوند پاداش اين جهان را ( با پيروز كردنشان بر دشمنان ، و فراچنگ آوردن غنيمت و كرامت و عزّت ) بديشان داد ، و پاداش نيكوي آخرت را ( براي آنان تضمين كرد ) و خداوند نيكوكاران را دوست مي‌دارد . ‏»

برادر! ما تا واپسین لحظات زندگی­مان بر راه دعوت اسلامی استوار خواهیم ماند و حتی به اندازه ی یک انگشت حاضر به فاصله گرفتن از آن نخواهیم بود و در روش دعوت و عقیده مان هرگز تبدیل و تغییری به وجود نخواهیم آورد. ما هرگز پیمانی را که با خداوند بسته ایم نخواهیم شکست و به سود بردن از معامله ای که با خداوند انجام داده ایم ایمان راسخ داریم و از او می خواهیم که پیروزی و سیادت دنیوی و یا شهادت و سعادت اخروی را نصیب ما بگرداند.

——————————————————–

منبع: روش دعوت / مؤلف: استاد مصطفی مشهور /مترجم: عبدالواحد لشگرزهی /انتشارات: نشر احسان 1372

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پاسخ دادن معادله امنیتی الزامی است . *

تلگرام نوگرا »»» مطالب سایت + عکس + کلیپ + نوشته های کوتاه متنوع + با ما همراه باشید . eslahe@

قالب وردپرس