معماری
خانه ---> عقیده ---> چگونه ايمان خود را افزايش بدهيم ؟

چگونه ايمان خود را افزايش بدهيم ؟

چگونه ايمان خود را افزايش بدهيم ؟

نويسنده : دكتر مجدی الهلالی/مترجم:مجتبی دوروزی

آیا به مجرد انجام عبادات و افزایش آنها ، ایمان افزایش می یابد ؟!

اگر این گونه می بود، آثار مثبتی را از این افراد در رفتار و کردارشان با دیگران در جزئی ترین مسائل زندگی مشاهده می کردیم.اما با نهایت تأسف این گونه آثار به شکل مطلوبی از ایشان مشاهده نشده مگر عده ای که خداوند به آنان رحم نموده است این بدان معنی است که رفتار و میران پایداری شخص در اجرای اوامر الهی بهترین دلیل بر بهره اش از انجام کارهای نیک است یعنی اگر این اعمال سبب افزایش ایمان او می شد ای ایمان به صورت خود به خود و ناخود آگاه در رفتار و کردارش بروز مینمود هم چنان که خداوند می فرماید:« إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ»(عنکبوت/45)

معنی(. مسلّماً نماز ( انسان را ) از گناهان بزرگ و از كارهاي ناپسند ( در نظر شرع ) بازمي دارد)

پس نقش نماز در دوری از ارتکاب گناهان و زشتی ها به خاطر افزایش ایمانی است که در قلب به وجود می آورد و همین ایمان انگیزه و محرک ترک فحشاء و منکرات است، اگر نماز همراه با رفتار های نیک و دوری از زشتی ها نباشد دلیلی است بر اینکه افزایش ایمان در قلب نشده است.

لذا مطلب فقط در این خلاصه نمی شود که آدمی طاعات و عبادات بیشماری انجام دهد بلکه باید شخص در حین انجام طاعات قصدش افزایش ایمان باشد…چگونه چنین چیزی انجام می پذیرد؟در این جا ارزش و شناخت حقیقت ایمان برای ما آشکار می گردد تا شناخت چگونگی افزایش ایمان سهل وممکن شود.

حقیقت ایمان

همچنان که گفته شد جایگاه ایمان در قلب است و قلب نیز جایگاه احساسات درونی آدمی است وایمان و هوی و«تمایلا نفسانی»این احساسات را تقسیم می کنند و هر کدام که بیشترین بهره را ببرد در هنگام صدور فرمان او بیشترین تسلط را برقلب دارد.  بنابراین افزایش ایمان یعنی رهایی بخشی از احساسات از چنگال تمایلات نفسانی و پیوستنش به کفه ی ایمان. و هم چنان که می دانیم همسازی وموافقت احساسات باکاری به معنی تأثیر پذیری و انفعال در برابر آن است.یعنی لحظاتی که احساسات از تمایلی نفسانی تأثیر می پذیرد _هم چون گوش دادن به موسیقی شهوت برانگیز _به گونه است که این تمایلات بخش عظیمی از قلب را اشغال می کنند و در مقابل لحظاتی که احساسات از حقیقتی از حقایق ایمانی متأثر می گرددبخش عظیمی از قلب مملو از ایمان می شود و هر چه این تأثیر استمرار یابد ایمان نیز فزونی می یابد.

بنابر این افزایش ایمانی که سبب آثار پاک و مثبت در رفتار و کردار آدمی می شود به معنیتأثیر پذیری و انفعال وهم نوایی قلب با حقایقی ایمانی است که آدمی بدان اندیشیده است.حال برای ما آشکار می شود که ایمان با عبادات افزایش یافته و با گناه کاهش می یابد و به عبادتی سبب افزایش ایمان می شود که قلب در آن به حرکت در آمده و به وسیله ی آن متأثر شده وبا آن همنوا و هم ساز گشته است هم چنان که خداوند می فرماید:« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَاناً وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ» (انفال/2)

ترجمه :

(مؤمنان ، تنها كساني هستند كه هر وقت نام خدا برده شود ، دلهايشان هراسان مي گردد ( و در انجام نيكيها و خوبيها بيشتر مي كوشند ) و هنگامي كه آيات او بر آنان خوانده مي شود ، بر ايمانشان مي افزايد ، و بر پروردگار خود توكّل مي كنند ( و خويشتن را در پناه او مي دارند و هستي خويش را بدو مي سپارند ) .

و در مقابل عدم همراهی قلب با عبادات _ که بسیار نیز روی میدهد_به معنی عدم افزایش ایمان در آن است و بدین خاطر رفتار وسلوک تأثیر نپذیرفته و خوب و با ارزش نمی گردد. پس نکته ی اساس در انجام زیاد عبادت نیست بلکه در همراهی قلب با آن عبادت است . به همین خاطر قرآن مؤمنین را تشویق می کند که به همراه ذکر و عبادت، قلبهایشان نیز خاشع و خاضع باشد تا ایمان در آن از بین نرفته ودچار قساوت نگشته و هم چون قلب های اهل کتاب نگردد:« أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلَا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَكَثِيرٌ مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ»(حدید/16)

ترجمه :

(آيا وقت آن براي مؤمنان فرا نرسيده است كه دلهايشان به هنگام ياد خدا ، و در برابر حق و حقيقتي كه خدا فرو فرستاده است ، بلرزد و كرنش برد ؟ و آنان همچون كساني نشوند كه براي آنان قبلاً كتاب فرستاده شده است و سپس زمان طولاني بر آنان سپري گشته است ، و دلهايشان سخت شده است ، و بيشترشان فاسق و خارج ( از حدود دين خدا ) گشته اند .)

حال که  این حقیقت آشکار شد راه برای شناخت کیفیت افزایش ایمان هموار و مسطح می شود…

ایمان گفتار و کردار است:

ایمان به خداوند ابتدا از توجه بخشی از احساس بنده به خداوند آغاز می شود:« وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ»(نغابن/11)

ترجمه:( و هر كس كه به خدا ايمان داشته باشد ، خدا دل او را ( به ثبات و آرامش ، و خوشنودي به قضا و قدر الهي مي رساند و ) رهنمود مي گرداند ،)

این بخش نیازمند رشد و نمو پیدر پی است تا احساسات ازاسارت تمایلات نفسانس و تاریکی رهایی یابند و به دایره ی ایمان و نور منتقل شوند.بدین خاطر علی یب ابیطالب (رض) می فرماید:«به درستی ایمان از نقطه ی سفیدی در قلب شروع می شود و هر چه ایمان افزایش یابد این نقطه سفید فزونی می یابد هر گاه ایمان کامل شود تمامی قلب سفید می گردد و نفاق با نقطه ای سیاه در قلب آغاز شده و هر چه نفاق افزایش یابد این سیاهی فزونی می یابد و هر گاه که نفاق کامل شد تمامی قلب سیاه می گردد ، به خدا سوگند ! اگر قلب مؤمنی را بشکافید می بینین که سفید است و اگر قلب منافقی را بشکافید می بینید که سیاه است.»[1]

حال که چنین است راه رشد و نمو  ایمان و کامل شدن آن در قلب چیست؟!

آنچه در آن شکی نیست ، سبب اصلی در افزایش ایمان انجام کارهای نیک است، کار نیک به نسبت ایمان هم چون آب برای مزرعه است. بدین خاطر می بینیم قرآن هنگامی که مؤمنین را مورد خطاب قرار می دهد میان ایمان و کارهای نیک نزدیکی برقرار می کند به این اعتبار که وجود ایمان در قلب بدون این که صاحبش کار نیکی انجام دهد در دایره ی تنگی قرار گرفته و هر لحظه تسلط تمایلات نفسانی و تاریکی های آن بر قلب غلبه می یابد.

حسن بصری (رض) می گوید:«ایمان به اما و آرزو نیست بلکه آنچه در قلب قرار گرفته و کارهای نیک تصدیق کننده ی آن است می باشد، کسی که سخن نیکو گوید و کار نیک انجام دهد خداوند کار نیکش را رفعت می دهد:« إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ»(فاطر/10)

ترجمه:( گفتار پاكيزه به سوي خدا اوج مي گيرد ( و گوينده خود را پرواز مي دهد ) ، و خدا كردار پسنديده را بالا مي برد ( و انجام دهنده اش را والا مي گرداند )[2]

بنابر این باید کارهای نیک انجام داد تا ایمان در قلب رشد ونمو یابد که البته احساسات نیز باید موافق و همساز این اعمال باشند وهر گاه که این موافقت پدید آید بخشی از احساسات از تمایلات نفسانی رهایی می یابد و در کفه ی ایمان قرار می گیرد وبدین گونه ایمان به سبب کارهای نیک افزایش می یابد.

از عمیر ابن حبیب نقل است که گفت:« ایمان فزونی یافته و کاسته می شود، گفته شد: افزایش ایمان و کاهش آن چیست؟!در جواب گفت: هر گاه که پروردگار مان را به یاد آوریم و در برابرش ترس همراه با تعظیم داشته باشیم ایمان افزون می گردد و چون از اوغفلت ورزیم و فراموشش کنیم  این سبب نقص در ایمان می گردد».[3]

بنابراین باید کارهای نیک انجام داد تا ایمان درقلب رشد و نمو یابد و احساسات از چنگال هوی و تمایلات نفسانی رهایی یابند.

هرگاه بنده از این حقیقت غفلت ورزد واز فرصت جهت وارد کردن وافزایش ایمان در قلبش استفاده نکند؛ که این استفاده از فرصت با افزایش اعمال نیک و گسترش دایره ی آن است، بدون شک به زودی از اینکه فرصت بزرگی را از دست داده دچار ندامت و پشیمانی شدیدی می گردد . قرآن این گونه از حال این اشخاص تعبیر می کند:

« هَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ أَن تَأْتِيهُمُ الْمَلآئِكَةُ أَوْ يَأْتِيَ رَبُّكَ أَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنفَعُ نَفْساً إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِن قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْراً » (انعام/158)

ترجمه :

(دلائل متقن بر وجوب ايمان بيان گرديده است . پس چرا ايمان نمي آورند ؟ ) آيا انتظار دارند كه فرشتگان ( قبض ارواح ) به سراغشان بيايند ؟ يا اين كه پروردگارت ( خودش ) به سوي آنان بيايد ؟ يا پاره اي از نشانه هاي پروردگارت كه ( دالّ بر شروع رستاخيز باشد ) براي آنان نمودار شود ؟ روزي پاره اي از نشانه هاي پرودگارت فرا مي رسد ( و آنان را به ايمان اجباري وادار مي نمايد ) امّا ايمان آوردن افرادي كه قبل از آن ايمان نياورده اند ، يا اين كه با وجود داشتن ايمان ( كارهاي پسنديده نكرده اند و ) خيري نيندوخته اند ، سودي به حالشان نخواهد داشت.)

بنابراین باید از حالت ایمانی ایبهره برداری کرد که شخص در حال انجام کارهای نیک در پی ریشه دار کردن و رشد آن در قلب است.

ابتدا ایمان

آری ابتدا ایمان، به این معنی که باید ایمان پویایی در قلب وجود داشته باشد تا دستور انجام کارهای نیک آن هم فقط به خاطر خداوند از او صادر گردد. تا آن کارها با قلب انس گرفته و سبب افزایش ایمانش شود و این مطلبی است که جندب البجلی (رض) آن را موردتأکید قرار می دهد «ما نوجوانانی درحال رشد و قوی شدن به همراه پیامبران بویم که ایمان را به ما آموزش داد قبل از این که قرآن فرا گیریم، سپس قرآن را به ما آموزش داد که بر اثر آن ایمان ما افزایش یافت در حالی که امروز شما قبل از ایمان قرآن را آموزش می دهید»[4]

معنی این سخن که قبل از یادگیری قرآن ، ایمان را فرا می گرفتیم یعنی تمرکز و توجه بر روی تمایل و گرایش احساسات به سوی خداوند بود و هم چنین وارد شدن نور به قلب از لابه لای معانی ایمانی که قرآن بر آنها دلالت می کند و بدین وسیله احساسات را تحریک میکند و در نتیجه  قواعد ایمانی با آن تأسیس می گردد تا زمینه برای صدور دستورات قرآنی فراهم گشته و آن گاه در قلب افزایش یابد.

خلاصه سخن این است که ورود ایمان به قلب ابتدا با چیزی اندک شروع می شود که خود نیازمند کارهایی است که قلب با آن به حرکت و تکاپو در می آید ، تفکر عبادت بزرگی است که احساسات را بر افروخته و ایمان را افزایش  می دهد اما اگر کار نیک آن را همراهی نکند همین ایمان افزوده شده در یک زمینه محدود باقی می ماند و اگر کار نیک هم چون اذکار وهمراهی قلب با آن باشد ایمان افزایش می یابد.

حسن بصی (رض) میگوید:« اهل عقل از ذکر به فکر روند و از فکر به ذکر، تا دلهای خود سخن خماهند ، پس به حکمت سخن گویند.»[5]

شنیدن قرآن از صدایی عاقبت ترس و خاشع تأثیری شگرف در قلب داشته و احساسات را به لرزه در آورده و ایمان را افزایش می دهد اما زمانی این افزایش ایمان بشتر تأثیرش عمیق تر می شود که شخص خود قرآن را تلاوت کند، نه اینکه قرائت دیگری را بشنود.تفکر در حال و روز یتیمان باعت تأثیر محدودی در قلب می شود اما هم چنان که پیامبر (ص) خبر داده اند هر گاه همین شخص با تفکر بر سر یتیمی حاضر دست نوازش بکشد، قلبش شفاف تر و خالص تر شده و ایمان افزون تر می گردد . با در نظر گرفتن این مهم که اگر بر سر یتیمی دست نوازش بکشی در حالی که متفکرانه این کار را نکرده باشی و احساسات را تحریک نکرده باشی آن اثر مطلوب را از  خود بروز نمی دهد ، اگر احساساتت به هنگام دیدارش تحریک شود اما بر سرش دست محبت نکشی افزایش ایمان محدود خواهد بود، به همین نسبت در مورد بسیاری از کارها بیندیش. ذکر بدون حضور قلب تأثیر کمی دارد، و اندیشیدن درباره ی گناهان گذشته اگر همراه با استغفار و دعا و توبه زبانی نباشد اثر محدودی بر قلب می نهد دیگر موارد نیز این گونه است…

اهمیت یاد آوری

از آنچه گذشت روشن می شود که باید ایمان و عمل صالح همراه هم باشند.. باید احساسات تأثیر پذیرفته و قلب با آن هماهنگ گردد و کار نیک با آن همراه شود تا ایمان افزایش یافته و در قلب مستحکم گردد. یاد آوری مرگ احساسات را به لرزه انداخته و ایمان را افزایش می دهد اما به صورتی محدود ، ولی اگر همین احساسات همراه با زیارت گورستان باشد هر لحظه ایمان فزونی می یابد.

بنابراین باید ابتدا آمادگی قلبی کار نیک صورت پذیرد اثر ضعیفی در پی خواهد داشت . از این روی اهمیت تذکر و یاد آوری جلوه گر می شود:

«وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَى تَنفَعُ الْمُؤْمِنِينَ» (ذاریات/55)

ترجمه :

(پند و اندرز بده ، چرا كه پند و اندرز به مؤمنان سود مي رساند ( و كاري مي كند كه خدا را فراموش نكنند ، و پيوسته بر ايمان و يقينشان بيفزايند ) .

یاد آوری ، ایمان را تحریک کرده و انگیزه ی انجام کار نیک می شود و آن را وسیله ی افزایش ایمان از خلال همراهی احساسات تحریک شده با آن می گرداند. با علم به این که یاد آوری برای قلبی که ایمان در آن وجود دارد منفعت داشته و ایمانش را تحریک کرده واو را به انجام کار نیک وا می دارد و بدین گونه ایمانش زیاد می شود. کلام خداوند تأکیدی است بر این مطلب که:« سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَى» (اعلی/10)

ترجمه :

(كسي كه ( احساس مسؤوليّت مي كند و از خدا ) مي ترسد ، پند و اندرز خواهد گرفت .)

«لِيُنذِرَ مَن كَانَ حَيّاً» (یس/70)

ترجمه:( تا افراد زنده ( بيدار دل ) را با آن بيم دهد)

«إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ»(ق/37)

ترجمه :

(به راستي در اين ( سرگذشت پيشينيان ) بيدارباش و اندرز بزرگي است براي آن كه دلي ( آگاه ) داشته باشد ، يا با حضور قلب گوش فرا دارد .)

بنابراین نیازی به ایمانی است که وارد قلب گرددو یاد آوری که تحریک کند و همراهی کار نیکی که ایمانش را فزونی بخشد و به راستی قرآن بر این وسایل تأکید ورزیده آن گاه که می فرماید:« إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّداً وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ»(سجده/15)

ترجمه :

(تنها كساني به آيات ما ايمان دارند كه هر وقت بدانها پند داده شوند ، ( براي خدا ) به سجده مي افتند ، و ستايشگرانه به تسبيح پروردگارشان مي پردازند و تكبّر نمي ورزند .)

یادآوری قبل ازدستور

بدین گونه اهمیت یادآوری در ازدیاد ایمان برای ما واضح و روشن می گردد با در نظر گرفتن این مهم که یاد آوری مطلوب آن است که احساسات را تحریک کرده و آتشی در خرمن آن اندازد و با زدن بر تارهای قلب آن را به هیجان در آورد.(وسایلی را که می توانیم به کار گیریم تا یاد آوری مؤثر و بزرگی ایجاد نمایند از جمله :یادآوری انجام کارها و آثار نهفته در پشت انها، به کار گیری داستان ها و بیان مثالهل، استفاده از فیلم ها که قدرت عجیبی در تأثیر بر احساسات دارند …هم چنین نگریستن های مؤثر مانند دید کسانی که دچار ابتا شده اند و یا شنیدن سخنرانی ها و صداهایی که دلواپسی و نگرانی در آنها نهفته است و تشویق و ترغیب های منظم و پی در پی و کارهاییی از این قبیل…)

یاد آوری مطلوب عبارت است از یاد آوری عقل نسبت به حقایق ایمانی  که فراموش نموده است و در آمیختن آن با خطابهای عاطفی تا عقل را تحریک و تهییج نماید و آن را در حالتی از آتش اشتیاق و آمادگی برای انجام کار خواسته شده قرار دهد ،هر گاه که این کار به تمامی صورت پذیرفت دیگر زمینه مناسب است تا این حالت همراه کار نیک گشته تا زمینه ی افزایش ایمان و استحکام آن در قلب فراهم گردد، به راستی پیامبر(ص)نیز با صحابه چنین کاری می کرد ابتدا آنان را یادآوری می نمود و آتشی در احساساتشان بر می انگیخت سپس آنان را متوجه انجام کاری نیک می نمود.

بدو بنگرید که قبل از آغاز پیکار  بدر به یارانش چنین می فرماید:« به سوی بهشتی بشتابید که پهنایش به وسعت آسمانها و زمین است»، در نتیجه احساسات برانگیخته شده، و نفسها مشتاق بهشت می گردند، در این هنگام عمیر بن حمام می گوید:به به ، پیامبر (ص) می فرماید:«چه چیز تو را واداشت که بگویی:به به» عمیر گفت: ای پیامبر(ص) قسم به خداوند چیزی جز امید به ملحق گشتن و اهل آنجا شدن ، مرا به گفتن چنین چیزی وا نداشت.

پیامبر(ص)فرمود:« به راستی تو از زمره ی اهل بهشتی» در نتیجه احساسات عمیر بیشتر تحریک شد، خرماهایی را از تیردانش در آورد و شروع به خوردن آناه نمود سپس گفت:اگر من زنده بمانم تااین خرماها را بخورم به راستی زندگی طولانی داشته ام، در نتیجه خرماها راپرت کرد سپسبه جهاد پرداخت تا شهید شد.

آیا می بینی که تأثیرگذاری براحساسات چه میکند؟

خواهر وبرادر محبوبم خیالت را به پرواز درآور گویی که تو اکنون با اصحاب گرامی ،گوش به سخنان پیامبر(ص) داده ای درحالیکه می فرماید:« آیا کسیبرای بهشت آستین همت بالا زده، به درستی هیچ آسیب و گزندی دربهشت وجود ندارد، قسم به پروردگارکعبه ، نوریست که پرتو افشانی میکند و گیاه خوش بوی ریحان که به لرزش در آنمده و عطر افشانی می نماید و کاخهایی مستحکم و رودهایی روان ومیوه هایی رسیده وهمسرانی پاک و زیباو، و زیور آلاتی فراوان و جایگاهی همیشگی درمنزلی پراز سلامتی و میوه ها و سبزی ها ، و خوشی ها و نعمتها و در خیمه ها یی عالی و بلند»

گفتند:آری ای پیامبر خدا (ص)ما آستین همت برای آن بالا زده ایم، پیامبر فرمود:« بگویید ان شاء الله » و صحابه گفتند:«ان شاءالله»(رواه ابن ماجه)

بعداز تی مطالب اعلان جهاد در راه خداوند را نمودند. اگر تو این سخنان را بشنوی حال و روزت چگونه خواهد بود، و چگونه نسبت به جهاد در راه خداوند تشویق می شوی؟

بنابراین باسید قبل از دستور ، تذکر و یادآوری داد تا این یادآوری و تذکر احساسات را بر انگیخته و ایمان تحریک شود آن گاه کارنیک به دنیالش آید تا تأکیدی برای ایمان و سببی جهت افزایش آن باشد کسی که در قرآن بیندیشد در می یابد که این راه و روش بی نظیر در جایگاههای متعددی مورد استفاده قرار گرفته است.

با من در این سخن خداوند بیندیش که پیامبر را در سوره ی ضحی مورد خطاب قرار داده، در حالی که قدر و منزلتش را فزونی بخشیده و بخششهایش را بر او یادآوری می کند سپس دستورات مختلفی متوجه او می گرداند:« أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوَى*وَوَجَدَكَ ضَالّاً فَهَدَى*وَوَجَدَكَ عَائِلاً فَأَغْنَى*فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ*وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ*» (ضحی/11-6)

ترجمه:( آيا خدا تو را يتيم نيافت و پناهت داد ؟و تو را سرگشته و حيران ( در ميان شركِ بت پرستان و يهوديان و مسيحيان ، كفر كافران ، فسق و فجور فاسقان و فاجران ، ظلم و زور قلدران ، كشت و كشتار قبائل به فرمان جاهلان ، و خرافه پرستي اينان و آنان ) نيافت و ( در پرتوِ وحي آسماني به يكتاپرستي يزداني ) رهنمودت كرد ؟و تو را فقير و بي چيز نيافت و ثروتمند و دارايت كرد ؟حال كه چنين است ، يتيم را زبون مدار ( و اموال و دارائي ايشان را با قهر و زور مگير و تصرّف مكن ) . و گدا را با خشونت مران .)

همچنین سخن خدواند که بر زبان ملایکه به مریم بیان میشود:« وَإِذْ قَالَتِ الْمَلاَئِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاء الْعَالَمِينَ»(آل عمران/42)

ترجمه :

 ( تو حضور نداشتي ) هنگامي كه فرشتگان گفتند : اي مريم ! خدا تو را برگزيده و پاكيزه ات داشته است ، و تو را بر همه زنان جهان برتري داده است)

این یادآوری و ترغیب و تشویقی است در برانگیختن احساسات ..تا در آیه ی بعدی دستور بیان گردد که:« يَا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّكِ وَاسْجُدِي وَارْكَعِي مَعَ الرَّاكِعِينَ» (آل عمران/43)

ترجمه :

(اي مريم ! ( به شكرانه اين نعمت بزرگ ) هميشه خاشعانه به اطاعت و عبادت پروردگارت مشغول شو و با نمازگزاران به سجده و ركوع بپرداز ( و با آنان نماز بخوان ) .

قرآن روش موسی(ع) در یادآوری قبل از دستور، در برخوردهایش با بنیاسرائیل را این گونه بیان می دارد:« وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنبِيَاء وَجَعَلَكُم مُّلُوكاً وَآتَاكُم مَّا لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِّن الْعَالَمِينَ*يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنقَلِبُوا خَاسِرِينَ» (مائده/21-20)

ترجمه:( ( به ياد آوريد ) هنگامي را كه موسي به قوم خود گفت : اي قوم من ! نعمت خدا را بر خود متذكّر شويد ، و زماني را به ياد آوريد كه خداوند پيغمبراني در ميان شما برانگيخت و شاهاني از شما به سلطنت رسانيد ( و در واقع همه شما را با رهائي از ظلم و ستم فرعون و فرعونيان و بخشيدن دارائي و آزادي ، شاهِ خانه خود گردانيد ) ، و به شما آن داد كه به كس ديگري از جهانيان نداده است . اي قوم من ! به سرزمين مقدّسي وارد شويد كه خداوند دخول بدانجا را براي شما مقدّر كرده است ، و ( در برابر دشمنِ سرسختي كه در آنجا بسر مي برد پاي به فرار نگذاريد و ) پشت مكنيد ، تا زيانكارانه برنگرديد ( و ياري و خوشنودي خدا را از دست ندهيد ) .

———————————————–

منبع:کتاب/بنای ایمان در پرتو قرآن / مؤلف:مجد الهلالی/مترجم:مجتبی دوروزی / انتشارات:نشر احسان/چاپ اول 1386



 شعب الایمان للبیهقی برقم (38)1/7.[1]

 شعب الایمان للبیهقی 1/80،81[2]

 المصد السا بق 1/77.[3]

 شعب الا ایمان للبیهقی،1/75،76برقم 51.[4]

 احیاء علوم الدین5/6_دار الحدیث- القاهره.[5]

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پاسخ دادن معادله امنیتی الزامی است . *

تلگرام نوگرا »»» مطالب سایت + عکس + کلیپ + نوشته های کوتاه متنوع + با ما همراه باشید . eslahe@

قالب وردپرس